Κατά μία έννοια γεννιόμαστε ήδη “χρεωμένοι”,

φέροντας την ταυτότητά μας ήδη στιγματισμένη με μία αόρατη ετικέτα προδοσίας, γιατί η γέννησή μας επιφέρει συνέπειες καθοριστικές τόσο για την παιδική μας ηλικία όσο και για ολόκληρη τη ζωή  μας:

***(α) Πόνο αποχωρισμού (αφού το μητρικό σώμα δεν θέλει να μας αφήσει).

***(β) Απογοήτευση (αφού είναι εκ των πραγμάτων αδύνατον να δικαιώσουμε τις προσδοκίες της μητέρας και του περιβάλλοντός μας).

***(γ) Ποικίλες δυσάρεστες αποκρίσεις της μητέρας, η οποία, εκτός από τα όσα προσφέρει, συχνά βιώνει τη διάψευση των προσδοκιών της και την οντολογική μας ανεξαρτησία με διάφορους τρόπους: θυμό, κατάθλιψη, απομάκρυνση, επίθεση κλπ.

***(δ) Τη δική μας ενοχή, λόγω των συνεπειών της γέννησής μας (πέρα από τα γλέντια, τα χαρούμενα τραγούδια και τις ευχές)· σαν να αναλαμβάνουμε το καθήκον να γαληνέψουμε στη μετέπειτα ζωή μας τον πόνο που προκάλεσε η γέννησή μας… Πώς; Αποδεχόμενοι έναν μάταιο αγώνα εξιλέωσης του αρχαίου “αμαρτήματος” της ίδιας της εμφάνισής μας στον κόσμο. Στην ουσία, συναινώντας άτυπα να μην στεναχωρούμε τους Άλλους ακόμα και όταν απροκάλυπτα και βίαια γκρεμίζουν τα όριά μας – λες και μόνο το γεγονός πως ζούμε, είναι ένα είδος “παράβασης” που μας καταλογίζει ο Άλλος (Carotenuto, 1999, σ. 32).

 

Υπάρχει λοιπόν για όλους μας

μία αναπόφευκτη κατάργηση της πρωταρχικής ολότητας μητέρας – παιδιού (το παιδί “δραπετεύει” από τη μητέρα προδίδοντας τη φάτνη που του έχει ετοιμαστεί). Άλλωστε, ακόμα και σε φυσικό επίπεδο, αν δεν “σπάσει” αυτή η ολότητα, αν παραμείνουμε στο μητρικό σώμα, θα πεθάνουμε κι εμείς και η μητέρα. Η γέννησή μας κυριολεκτικά και συμβολικά είναι φυσική συνέπεια μεταβολής, αλλαγής – δηλαδή “πρέπει” οπωσδήποτε κάποια στιγμή να γεννηθούμε στο μονοπάτι της μοναδικότητάς μας.

Οπότε, με μία γενίκευση και ως προς μία υπαρξιακή αντίληψη, κάθε διαφοροποίηση και αυτονόμησή μας στη ζωή είναι σαν μία προδοσία των προσδοκιών των Άλλων – αντίστροφα, κάθε διαφοροποίηση και αυτονόμηση ενός Άλλου με τον οποίο σχετιζόμαστε στενά, είναι σαν να μας προδίδει.

Λες και τα βασικά στοιχεία της αρχέγονης και πολλαπλής προδοσίας των προσδοκιών του πρώτου Άλλου να επαναλαμβάνονται υπόγεια· λες και επαναλαμβάνεται το σενάριο ενός έργου όπου πρωταγωνιστούμε ως προδότες εμείς, με συμπρωταγωνιστές μας τα πρόσωπα όλων των υπόλοιπων Άλλων που συναντούμε μετά τη βρεφική ηλικία.

Από την άλλη μεριά, για όλους μας ισχύει ότι η αποδοχή

των διαφορών μας από τους άλλους ανθρώπους είναι προϋπόθεση ενήλικης ζωής. Οπότε, φαίνεται ότι αν δεν δεχτούμε τον μονόδρομο της εξατομίκευσής μας (καταβάλλοντας όμως και τα κόστη αυτής της “προδοσίας” μας), συνυπογράφουμε στο να γινόμαστε σφάγια στις απαιτήσεις των Άλλων και τους απρόσωπους κανόνες της συλλογικής ζωής. Όσο χαμηλότερη είναι η ικανότητά μας να διαφοροποιούμαστε, τόσο πιο πολύ μας σφίγγει ο “Γόρδιος δεσμός” των γονεϊκών μας και εν γένει εξαρτητικών μας προσκολλήσεων· τόσο πιο πολύ αδυνατούμε να χτίσουμε σχέσεις ως ενήλικοι άντρες και γυναίκες, παραμένοντας πάντα “γιοι” και “κόρες”.

 

Η συλλογική ωστόσο αντίληψη

απειλείται από την εξατομίκευση και τη διαφορά. Το σύνολο, προκειμένου να επιβιώσει, επιζητεί την ομοιομορφία. Δεν ενθαρρύνει την επίγνωση των μεταξύ μας διαφορών και το να δίνουμε προσωπικό νόημα στη ζωή και τις σχέσεις μας. Επίσης, για ευνόητους λόγους, ζητήματα σαν αυτό της πρωταρχικής διαφοροποίησής μας από το μητρικό σώμα και τη συμβολική της διάσταση της αμφίδρομης “προδοσίας”, δεν θίγονται εύκολα. Γι’ αυτό και συχνά ίσως νιώθουμε “παράξενοι, ξένοι, παρείσακτοι, απρόσκλητοι, χωρίς δικαιώματα ιθαγένειας στην πραγματικότητα” (Carotenuto, 1999, σ. 34), χωρίς το θάρρος “να ορθώνουμε μόνοι το ανάστημά μας ενάντια σ’ έναν κόσμο που προδίδει και εκχυδαΐζει”).

Οπότε, κάποιες φορές, ακόμα και ως ενήλικες, συνεχίζουμε εμείς οι ίδιοι πλέον να προδίδουμε την ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ και την ταυτότητά μας, καθώς δεχόμαστε την ασφυκτική πίεση των συλλογικών απαιτήσεων. Προδίδοντας τον εαυτό μας, είναι σαν να κλειδωνόμαστε σε έναν κόσμο νοημάτων ξένων για τις δικές μας ανάγκες και θέσεις θέασης του κόσμου· με αποτέλεσμα, ως “συμμορφωμένοι” πλέον, να ορίζουμε αυτό που είμαστε με κυρίαρχο κριτήριο τις επιτυχίες και τις επιδόσεις μας στον “έξω” κόσμο, απομακρυνόμενοι ολοένα από τις αληθινές μας ανάγκες.

Οι συνέπειες, βέβαια, είναι πολλές.

Οι όψεις του εαυτού μας που προορίζονται να οργανώσουν τις ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ αυθεντικές ανάγκες, φαντάζουν στα ίδια μας τα μάτια απειλητικές, επικίνδυνες για τη “συμμόρφωσή” μας· γιατί η εξατομίκευσή μας μπορεί να επιφέρει συγκρούσεις και την επιθετικότητα του μητρικού σώματος, συμβολιζόμενο από την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Όσο λοιπόν περισσότερο συναινούμε στην άνευ όρων παράδοσή μας στον φυσικό ή οποιονδήποτε συμβολικό γονιό, τόσο περισσότερες “επαναστατικές” μας όψεις μας παίρνουν τον δρόμο προς τη Σκιά μας.

 

 

σύντομο ΒΙΝΤΕΟ σε 1ο πρόσωπο για το βιβλίο

 


«ΣΚΙΑ: ο σιωπηλός σύντροφος στο ταξίδι της ζωής μας»

[316 σελίδες]  [14,2 X 20,2 cm] – link to info on the book

2η έκδοση, ISBN 978-618-83861-0-5

[σε 200 αριθμημένα και υπογεγραμμένα αντίτυπα]
εκδόσεις ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΝΤΥΠΟΥ, 2018

1η έκδοση, ISBN 978-618-5321-14-7
εκδόσεις ΡΩΜΗ, 2018

____

Η 2η ΕΚΔΟΣΗ ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ

[ταχυδρομικώς, οπουδήποτε, χωρίς έξοδα αποστολής]

 

***στα βιβλιοπωλεία, συνήθως κατόπιν παραγγελίας

***ύστερα από επικοινωνία μαζί μου

Διαλέττη 17, 54621 Θεσσαλονίκη +30-2310-262872 +30-6977-210469

petrosthu@gmail.com

fb: Petros Theodorou (προσωπικό προφίλ)

fb: Petros Theodorou – WORKS (επαγγελματική σελίδα)

Post A Comment

Βίντεο με κείμενο που διαβάζεται ζωντανά, με συνοδεία μουσικής και ξενάγηση σε λεπτομέρειες των εικόνων του βιβλίου

On my approach PSP, for improvised embodied interaction

Επιλογές από πολλές σελίδες του βιβλίου, διαθέσιμες για ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ

Αποσπάσματα κειμένου ως σύντομες αυτόνομες αναρτήσεις ή διαβασμένα ζωντανά από τις παρουσιάσεις του βιβλίου

ενδεικτικά, κάποια από τα 25 αυτόνομα κείμενα του βιβλίου, μαζί με τις εικόνες τους

Δείγματα παρουσιάσεων διαφορετικής θεματολογίας, για γόνιμη ανταλλαγή πομπών – δεκτών [Σκρά 12, Θεσσαλονίκη]

Ένα οδοιπορικό στην ύπαρξη και τη στιγμή, στα μυστήρια της ανθρώπινης εμπειρίας και της προσωπικής πραγματικότητας, στον καθρέφτη και τις Σκιές των ματιών του Άλλου – (Το 1ο βιβλίο μου, Μάιος 2017)

Κάποιες δραστηριότητες και συνεργασίες – αυτόνομες ή περιοδικές

Σκόρπιες σημειώσεις για μικρά και μεγάλα πράγματα και για ό,τι ξεπετιέται μέσα μου με διάφορες αφορμές

Μια επίσκεψη στα άδυτα των στιγμών και των ημερών μας – (Το 2ο βιβλίο μου, Ιανουάριος 2018)

25 μικρά κείμενα και εικόνες για τον έρωτα, την αγάπη, τον πόθο και τη ζωή [Τετράδιο Α] – (Το 3ο βιβλίο μου, Φεβρουάριος 2018)

Αποσπάσματα του βιβλίου μου «Ο χορός των θαυμάτων: τα μεγάλα ταξίδια στα μικρά βήματα»

Αποσπάσματα του βιβλίου μου «Σημιειώσεις για σένα»

Αποσπάσματα του βιβλίου μου «Σκιά: ο σιωπηλός σύντροφος στο ταξίδι της ζωής μας»

ISBN και πληροφορίες για τις διάφορες εκδόσεις όλων των βιβλίων μου.

…από αυτά που θα ήθελα να είχα πει εγώ αλλά με πρόλαβαν άλλοι…

  • Kατηγορίες

  • Αρχείο

  • Σκιά: ο σιωπηλός σύντροφος στο ταξίδι της ζωής μας

  • Ο χορός των θαυμάτων

  • Σημειώσεις για σένα

  • Tags

  • Subscribe to my blog

  • Professional Facebook Page