Στέκονται λίγο πιο πέρα από τη διάβαση. Κάτι του λέει έντονα, δυνατά. Αυτός κοιτά κάτω. Kουνά ελαφρά το κεφάλι – δεν μιλά, σαν παιδί που το μαλώνουν. Σχεδόν του φωνάζει, χειρονομεί.
Αυτός πού και πού σηκώνει το βλέμμα, την κοιτά σιωπηλά, κάτι πάει να πει, σιωπά, ξανασκύβει ή κοιτάζει λίγο πλάι. Έχει τα χέρια στις τσέπες.

Κάποια στιγμή φορά τα βγάζει, τα σηκώνει λίγο, ανοίγει τις παλάμες, γνέφει σαν να συμφωνεί σε κάτι, την κοιτά με μάτια ορθάνοιχτα, μοιάζει να λέει “έχεις όλα τα δίκια του κόσμου με το μέρος σου… αλλά… τι άλλο μπορούσα να κάνω;” – αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο τι ακριβώς θα έλεγε αν τελικά μιλούσε.

Του γυρίζει απότομα την πλάτη. Φεύγει με μεγάλες δρασκελιές βουτώντας στο πλήθος και στο ποτάμι του δρόμου. Αυτός ακόμα κοιτά κάτω. Σαν να ντρέπεται.
Χτυπά δυο-τρεις φορές, όλο και πιο δυνατά, τη δεξιά γροθιά στην αριστερή παλάμη.
Σφίγγει λίγο τα χείλη. Όπως όταν απογοητευόμαστε με τον ίδιο μας τον εαυτό και τα βάζουμε μαζί του.

Γιατί, πράγματι, είναι φορές που στα συναπαντήματά μας τα πράγματα σκουραίνουν. Και είναι φορές που όταν συμβαίνει αυτό, εμείς ξεχνούμε κάτι θεμελιώδες: πως ό,τι γίνεται με τον Άλλον, δεν εξαρτάται μόνο από εμάς.

Μέσα από τη λαχτάρα και τη δίψα μας για τον Άλλον, νομίζουμε ότι κάτι κάναμε “λάθος”. Μικραίνουμε. Σηκώνουμε στη ράχη μας την αβάσταχτη ευθύνη γεγονότων που ούτως ή άλλως μας ξεπερνούν, ενόσω ο Άλλος γίνεται ακίνητο και αλάνθαστο τοτέμ.

Παλεύουμε να βρούμε λογικές αιτίες και ιδιαίτερα τα κρίσιμα σημεία που κάναμε “λάθος”. Νιώθουμε ολόκληροι ένα λάθος. “Αν είχα κάνει εκείνο το τηλεφώ­νημα…”, “αν δεν είχα χάσει το τρένο…”, “αν σε είχα προλάβει πριν…”, “θυμώνω μ’ εμένα που…”.

Κοβόμαστε στη μέση και το ένα μισό μαλώνει το άλλο μισό σαν κακό παιδί που “φταίει” γιατί δεν ήξερε να κάνει το “σωστό” – λες και τα παιδιά μέσα μας πρέπει να ξέρουν οτιδήποτε για το τι είναι σωστό και τι όχι.

Ο άντρας ακόμα στέκεται λίγο πιο πέρα από τη διάβαση. Κάθε τόσο σηκώνει το βλέμμα του, μισοκλείνει τα μάτια και κοιτά επίμονα ανάμεσα στο πλήθος που σαρώνει τον δρόμο από το απέναντι πεζοδρόμιο.
Χαμογελά αδιόρατα. Λες και τη βλέπει να προβάλλει με μεγάλες δρασκελιές ανάμεσα από τα περιγράμματα των ανθρώπων του πλήθους, χαμογελαστή, με μια μεγάλη, ανοιχτή αγκαλιά.

Ετικέτες: Άλλος, Αν, ευθύνη, λάθος

Post A Comment

Ένα οδοιπορικό στην ύπαρξη και τη στιγμή, στα μυστήρια της ανθρώπινης εμπειρίας και της προσωπικής πραγματικότητας, στον καθρέφτη και τις Σκιές των ματιών του Άλλου – (Το 1ο βιβλίο μου, Μάιος 2017)

On my approach PSP, for improvised embodied interaction

25 μικρά κείμενα και εικόνες για τον έρωτα, την αγάπη, τον πόθο και τη ζωή [Τετράδιο Α] – (Το 3ο βιβλίο μου, Φεβρουάριος 2018)

Δείγματα παρουσιάσεων διαφορετικής θεματολογίας, για γόνιμη ανταλλαγή πομπών – δεκτών [Σκρά 12, Θεσσαλονίκη]

Μια επίσκεψη στα άδυτα των στιγμών και των ημερών μας – (Το 2ο βιβλίο μου, Ιανουάριος 2018)

…από αυτά που θα ήθελα να είχα πει εγώ αλλά με πρόλαβαν άλλοι…

Κάποιες δραστηριότητες και συνεργασίες – αυτόνομες ή περιοδικές

Σκόρπιες σημειώσεις για μικρά και μεγάλα πράγματα και για ό,τι ξεπετιέται μέσα μου με διάφορες αφορμές

Αποσπάσματα του βιβλίου μου «Σκιά: ο σιωπηλός σύντροφος στο ταξίδι της ζωής μας»

Βίντεο με κείμενο που διαβάζεται ζωντανά, με συνοδεία μουσικής και ξενάγηση σε λεπτομέρειες των εικόνων του βιβλίου

Αποσπάσματα του βιβλίου μου «Σημιειώσεις για σένα»

Περιεχόμενα, οπισθόφυλλο, συντελεστές, ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗΣ πολλών σελλίδων

Επιλογές από το κείμενο ως σύντομες αυτόνομες αναρτήσεις

Αποσπάσματα του βιβλίου μου «Ο χορός των θαυμάτων: τα μεγάλα ταξίδια στα μικρά βήματα»

Συντελεστές, περιεχόμενα, έκδοση, και σταδιακή ανάρτηση ΟΛΩΝ των κειμένων

  • Kατηγορίες

  • Αρχείο

  • Ο χορός των θαυμάτων

  • Σκιά: ο σιωπηλός σύντροφος στο ταξίδι της ζωής μας

  • Σημειώσεις για σένα

  • Tags

  • Subscribe to my blog

  • Professional Facebook Page