All posts by site_admin

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ: Πίνακας Περιεχομένων, συντελεστές

ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ

1. Περί έρωτος και καθρεφτών

2. Το πέρασμα

3. Γεύσεις του τώρα

4. Ο μονόλογος του εξαρτημένου ή περί πάθους και σκιάς (α)

5. Αν

6. Δυο διάφανα φύλλα ζελατίνας

7. Ο μονόλογος του απίστου

8. Περί πόθων και καθρεφτών

9. Ένα πιάνο, σεξ και η αγάπη

10. Ο μονόλογος της εξαρτημένης ή περί πάθους και σκιάς (β)

11. Ελεγεία της αγάπης

12. Ο μονόλογος του ηλικιωμένου

13. Η σιωπηλή κραυγή

14. Η βία στην άρνηση της μοναξιάς

15. Το φιλί και το τώρα

16. Ο μονόλογος ενός φίλου

17. Ελεγεία του χρόνου

18. Το βιβλίο της σχέσης

19. Περί απώλειας αγαπημένου

20. Σταθερότητα

21. Αποκαλύψεις

22. Παρεξήγηση

23. Ελεγεία της μοναξιάς

24. Ο μονόλογος του ονειρευόμενου

25. Επίμετρο: Συνάντηση με τη Βεατρίκη

Υπο-σημειώσεις σε πρώτο πρόσωπο

 

Tο υλικό των εικόνων των Σημειώσεων


συντελεστές

 

εξώφυλλο και οι 25 εικόνες

συνθέσεις από το οπτικό μέρος του μουσικού έργου του συγγραφέα “Ars Moriendi”

 

γραφιστική επιμέλεια

Ελένη Νάστα

 

επιμέλεια κειμένων

Κώστας Τέλιος

 

προ της έκδοσης αναγνώστες

Άννα Kostina, Άρτεμις Παρλαμπά, Ιωάννα Μπαρούτα, Γιώργος Καριπίδης, Τάνια Πορνάρη, Γιώργος Κωσταβέλης, Έφη Χατζή, Νίκη Κύρτση, Θωμάς Καραπέτσας, Ειρήνη Σερβίδου, Μαριαλένα Μποβιάτσου, Γρηγόρης Ζβες, Στάθης Βανδώρος, Χαρίκλεια Βασιλείου, Νίκος Ζωγράφος, Μελίνα Κομπότη, Αναστασία Μπούζα, Φώτης Μπαξές, Πέτρος Σεπετίδης, Γιώργος Γιαγλής, Ανώνυμος

 

2η έκδοση, ISBN: 978-618-83861-1-2

[σε 200 αριθμημένα και υπογεγραμμένα αντίτυπα]
εκδόσεις ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΝΤΥΠΟΥ, 2018

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΝΤΥΠΟΥ

Ιωάννου Μιχαήλ 6, Θεσσαλονίκη

+30-2310-257211   +30-6948-608601

stavros@entypa.com.gr

 

1η έκδοση, ISBN 978-618-5321-19-2

εκδόσεις ΡΩΜΗ, 2018

Τσιμισκή 16 (στοά Χρυσικοπούλου), 546 24 Θεσσαλονίκη, τηλ: 2310-227581

e-mail: kintapoglou@yahoo.gr

www.ekdosisromi.blogspot.gr

 

1η έκδοση σε ΑΓΓΛΙΚΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

(200 αριθμημένα και υπογεγραμμένα αντίτυπα):

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΝΤΥΠΟΥ, Ιούνιος 2018


[3] «Σημειώσεις για σένα – Τετράδιο Α»

[78 σελίδες]  [16,5 X 21,5 cm]

2η έκδοση, ISBN 978-618-83861-1-2
[σε 200 αριθμημένα και υπογεγραμμένα αντίτυπα]
εκδόσεις ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΝΤΥΠΟΥ, 2018

1η έκδοση, ISBN 978-618-5321-19-2
εκδόσεις ΡΩΜΗ, 2018

____

Η 2η ΕΚΔΟΣΗ ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ

[και ταχυδρομικώς, οπουδήποτε, χωρίς έξοδα αποστολής]

 

***στα βιβλιοπωλεία, συνήθως κατόπιν παραγγελίας

***ύστερα από επικοινωνία μαζί μου

Διαλέττη 17, 54621 Θεσσαλονίκη +30-2310-262872 +30-6977-210469

petrosthu@gmail.com

fb: Petros Theodorou (προσωπικό προφίλ)

fb: Petros Theodorou – WORKS (επαγγελματική σελίδα)

 

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ: εκδόσεις και διάθεση

[3] «Σημειώσεις για σένα – Τετράδιο Α»

[78 σελίδες]  [16,5 X 21,5 cm]

2η έκδοση, ISBN 978-618-83861-1-2
[σε 200 αριθμημένα και υπογεγραμμένα αντίτυπα]
εκδόσεις ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΝΤΥΠΟΥ, 2018

1η έκδοση, ISBN 978-618-5321-19-2
εκδόσεις ΡΩΜΗ, 2018

____

Η 2η ΕΚΔΟΣΗ ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ

[και ταχυδρομικώς, οπουδήποτε, χωρίς έξοδα αποστολής]

 

***στα βιβλιοπωλεία, συνήθως κατόπιν παραγγελίας

***ύστερα από επικοινωνία μαζί μου

Διαλέττη 17, 54621 Θεσσαλονίκη +30-2310-262872 +30-6977-210469

petrosthu@gmail.com

fb: Petros Theodorou (προσωπικό προφίλ)

fb: Petros Theodorou – WORKS (επαγγελματική σελίδα)


σύνδεσμοι:

α. θέμα-οπισθόφυλλο-Περιεχόμενα-συντελεστές-διάθεση

β. video-αφήγηση

γ. κείμενα-εικόνες του βιβλίου

δ. παρουσιάσεις, δημοσιεύματα

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ: οπισθόφυλλο

Έρωτας, αγάπη, σεξουαλικός πόθος.

Τρία συγκλονιστικά φαινόμενα της ανθρώπινης ύπαρξης. Τρία αυτόνομα συμπλέγματα αναγκών, τα οποία, αν και τέμνονται, δεν υποκαθιστούν το ένα το άλλο (όπως όταν πεινώ, όσο νερό κι αν πιω δεν χορταίνω).

Είκοσι πέντε κείμενα

κοντά στο ύφος της «πεζής ποίησης» και του πολύ σύντομου διηγήματος.

Είκοσι πέντε εικόνες – οπτικές συνθέσεις,

η κάθε μία εκ των οποίων αποδίδει ονειρικά και σουρεαλιστικά τη γενική αίσθηση μιας Σημείωσης, με γλώσσα οπτική.

Κάθε Σημείωση είναι μία αυτόνομη ενότητα

κειμένου και εικόνας. Όλες σκιτσάρουν με ξεχωριστό τρόπο το δράμα, τη μικρότητα και το μεγαλείο της ύπαρξης και των συναντήσεών μας, τα βάθη και τις αντιφάσεις της άσβεστης δίψας μας για τον Άλλον.

Τον Άλλον, ο οποίος είναι πάντα “εκεί”.

Αγαπητός, μισητός ή αδιάφορος, απτός ή μνήμη που κατοικεί στον εγκέφαλο και εγχάραξε το σώμα, προσιτός ή απρόσιτος ή απλώς ως εκκρεμότητα ή δυνατότητα συνάντησης, είναι πάντα στη διάθεση τουλάχιστον των ματιών μας – αλλά παραμένει χωρίς σαφές σχήμα και περίγραμμα, περίλαμπρος, μεγαλοπρεπής, αστραφτερός, ιδιότυπα παρών εν τη απουσία του. 


σύνδεσμοι:

α. θέμα-οπισθόφυλλο-Περιεχόμενα-συντελεστές-διάθεση

β. video-αφήγηση

γ. κείμενα-εικόνες του βιβλίου

δ. παρουσιάσεις, δημοσιεύματα


[3] «Σημειώσεις για σένα – Τετράδιο Α»

[78 σελίδες]  [16,5 X 21,5 cm]

2η έκδοση, ISBN 978-618-83861-1-2
[σε 200 αριθμημένα και υπογεγραμμένα αντίτυπα]
εκδόσεις ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΝΤΥΠΟΥ, 2018

1η έκδοση, ISBN 978-618-5321-19-2
εκδόσεις ΡΩΜΗ, 2018

____

Η 2η ΕΚΔΟΣΗ ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ

[και ταχυδρομικώς, οπουδήποτε, χωρίς έξοδα αποστολής]

 

***στα βιβλιοπωλεία, συνήθως κατόπιν παραγγελίας

***ύστερα από επικοινωνία μαζί μου

Διαλέττη 17, 54621 Θεσσαλονίκη +30-2310-262872 +30-6977-210469

petrosthu@gmail.com

fb: Petros Theodorou (προσωπικό προφίλ)

fb: Petros Theodorou – WORKS (επαγγελματική σελίδα)

[3ο βιβλίο] Σημειώσεις για σένα- Τετράδιο Α

Το θέμα αυτού του βιβλίου 

είναι μία λογοτεχνική – υπαρξιακή προσέγγιση τριών συγκλονιστικών φαινομένων της ανθρώπινης ύπαρξης: τον έρωτα, την αγάπη, τον σεξουαλικό πόθο.

 

Πρόκειται για

τρία αυτόνομα συμπλέγματα αναγκών, τα οποία, αν και τέμνονται, δεν υποκαθιστούν το ένα το άλλο (όπως όταν πεινώ, όσο νερό κι αν πιω δεν χορταίνω) – με αποτέλεσμα τις άπειρες παρανοήσεις και τους περί σχέσεων μύθους των ημερών μας.

 


σύνδεσμοι:

α. θέμα-οπισθόφυλλο-Περιεχόμενα-συντελεστές-διάθεση

β. video-αφήγηση

γ. κείμενα-εικόνες του βιβλίου

δ. παρουσιάσεις, δημοσιεύματα


[3] «Σημειώσεις για σένα – Τετράδιο Α»

[78 σελίδες]  [16,5 X 21,5 cm]

2η έκδοση, ISBN 978-618-83861-1-2
[σε 200 αριθμημένα και υπογεγραμμένα αντίτυπα]
εκδόσεις ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΝΤΥΠΟΥ, 2018

1η έκδοση, ISBN 978-618-5321-19-2
εκδόσεις ΡΩΜΗ, 2018

____

Η 2η ΕΚΔΟΣΗ ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ

[και ταχυδρομικώς, οπουδήποτε, χωρίς έξοδα αποστολής]

 

***στα βιβλιοπωλεία, συνήθως κατόπιν παραγγελίας

***ύστερα από επικοινωνία μαζί μου

Διαλέττη 17, 54621 Θεσσαλονίκη +30-2310-262872 +30-6977-210469

petrosthu@gmail.com

fb: Petros Theodorou (προσωπικό προφίλ)

fb: Petros Theodorou – WORKS (επαγγελματική σελίδα)

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ: έκδοση και διάθεση του βιβλίου

[1] «Ο χορός των θαυμάτων:

τα μεγάλα ταξίδια στα μικρά βήματα»

[668 σελίδες]  [17,2 X 24,5 cm] – link to info on the book

1η έκδοση, ISBN 978-618-5140-80-9
εκδόσεις ΡΩΜΗ, 2017 

____

ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ

[ταχυδρομικώς, οπουδήποτε, χωρίς έξοδα αποστολής]

 

***στα βιβλιοπωλεία, συνήθως κατόπιν παραγγελίας

 

***ύστερα από επικοινωνία μαζί μου

Διαλέττη 17, 54621 Θεσσαλονίκη +30-2310-262872 +30-6977-210469

petrosthu@gmail.com

fb: Petros Theodorou (προσωπικό προφίλ)

fb: Petros Theodorou – WORKS (επαγγελματική σελίδα)

 

***στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, άμεσα από το βιβλιοπωλείο των εκδόσεων ΡΩΜΗ
Τσιμισκή 16 (στοά Χρυσικοπούλου), 546 24 Θεσσαλονίκη, τηλ: 2310-227581

e-mail: kintapoglou@yahoo.gr

www.ekdosisromi.blogspot.gr

ή ηλεκτρονικά, οπουδήποτε


σύνδεσμοι:

α. θέμα, οπισθόφυλλο, διάθεση

β. επισκόπηση Ενοτήτων

γ. Περιεχόμενα, συντελεστές

δ. διάσπαρτα αποσπάσματα

 

 

 

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ: οπισθόφυλλο

Από τη στιγμή που γεννιόμαστε,

συμμετέχουμε στον “χορό των θαυμάτων” του κόσμου μας, ανεξάρτητα από το πώς και γιατί.

Γινόμαστε μέρη ενός παιχνιδιού χωρίς ημίχρονα, που άλλοτε μας φαίνεται απολαυστικό και άλλοτε σαν ένα κακόγουστο αστείο. Και πάντα προχωρούμε. Άλλοτε τρέχοντας, άλλοτε περπατώντας. Συχνά πάμε ψηλαφιστά. Μάλιστα, κάποιες φορές (μάλλον σπάνια) επιτρέπουμε μιαν ανάσα. Άλλοτε, απολαμβάνουμε τις εκπλήξεις του τοπίου και άλλοτε αναζητούμε πανικόβλητοι την επόμενη στροφή – μήπως και φανεί κάτι οικείο.

 

Όποτε όμως καταφέρνουμε

να σκύβουμε ευλαβικά στα μικρά μας βήματα, βλέπουμε έκπληκτοι ότι στο κάθε βήμα μας φωλιάζει κιόλας ολόκληρο το μεγάλο μας ταξίδι μέχρι τώρα, αγκαλιάζοντας όλες τις πιθανές του διακλαδώσεις προς ένα παλλόμενο αύριο, πρόθυμο να δοκιμάσει (μόνο να δοκιμάσει) να πάρει το τελικό σχήμα που επιλέγουμε.

 

Η κόκκινη κλωστή του οδοιπορικού

αυτού του βιβλίου, ξεκινά από τη φυσική πραγματικότητα που όλοι μας μοιραζόμαστε. Τυλίγεται γύρω από το θαύμα της προσωπικής εμπειρίας. Διαπερνά σαν μάτια βελόνας διάφορα ερωτηματικά περί “Εαυτού” και του σιωπηλού του συνεταίρου, της Σκιάς. Αγγίζει απαλά μερικά αναπόδραστα γνωρίσματα κάθε ανθρώπινης ύπαρξης, σκιτσάρει στο κενό το πρόσωπο του Άλλου και χάνεται μέσα στην ομίχλη του “εμείς”.

 

Η πληροφορία είναι πλούσια,

τεκμηριωμένη και πυκνή, όμως οι προθέσεις καθόλου “διδακτικές”: το βιβλίο δεν απευθύνεται στον “ειδικό” και ο αναγνώστης δεν χρειάζεται καμία απολύτως προηγούμενη σχετική γνώση για να γυρίσει τις σελίδες του – οι οποίες απέχουν συνειδητά από το ποπ ύφος της “ψυχολογίας για όλους”.

Το κλίμα δεν είναι ψυχοθεραπευτικό ή καθαρά

ψυχολογικό ή φιλοσοφικό, αλλά κυρίως διάχυτων “υπαρξιακών” διαθέσεων. Τα άφθονα αποσπάσματα ποιητικού και πεζού λόγου, κάνουν κάπως πιο “βιωματική” την ανάγνωση, δημιουργώντας ένα “άλλο” κείμενο, ένα “υπο-κείμενο”.

 

Ένα βιβλίο – “εγχειρίδιο”

και ένα βιβλίο για τους λαβυρίνθους της ανθρώπινης ύπαρξης. Ένα βιβλίο που σκοπεύει, παρά το αρχικό σοκ που πιθανά παράγει ο χάρτινος όγκος του, να συναντήσει πολλούς συνταξιδιώτες: οποιονδήποτε ελκύεται από την υπαρξιακή περιπέτεια όλων όσων κατοικούμε σ’ αυτήν τη γη, οποιονδήποτε εργάζεται σε ατομικό ή ομαδικό πλαίσιο με άλλους ανθρώπους, ανήσυχους επαγγελματίες και σπουδαστές που κινούνται στους χώρους της ψυχολογίας ή της ψυχοθεραπείας – και βέβαια κάθε άλλον ενδιαφερόμενο.

 

*** Φτάνοντας να γράψω τον Επίλογο,

εξακολουθώ να νιώθω την ανάγκη να υποκλίνομαι με σεβασμό στο Μέγα Άγνωστο· κι επιπλέον, να παρακαλώ ακόμη πιο θερμά, με κάθε μου κύτταρο και κάθε μέρα, να έχω δύναμη να καλωσορίζω, με τη σοφία της ευγνωμοσύνης και την αστραπή της παιδικής λαχτάρας, το θαύμα της καινούριας μέρας που ξημερώνει. Αμήν, από τα άδυτα του ναού της σημερινής μέρας.


 

σύνδεσμοι:

α. θέμα, οπισθόφυλλο, διάθεση

β. επισκόπηση Ενοτήτων

γ. Περιεχόμενα, συντελεστές

δ. διάσπαρτα αποσπάσματα

 


 

[1] «Ο χορός των θαυμάτων:

τα μεγάλα ταξίδια στα μικρά βήματα»

[668 σελίδες]  [17,2 X 24,5 cm] – link to info on the book

1η έκδοση, ISBN 978-618-5140-80-9
εκδόσεις ΡΩΜΗ, 2017 

____

ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ

[ταχυδρομικώς, οπουδήποτε, χωρίς έξοδα αποστολής]

 

***στα βιβλιοπωλεία, συνήθως κατόπιν παραγγελίας

 

***ύστερα από επικοινωνία μαζί μου

Διαλέττη 17, 54621 Θεσσαλονίκη +30-2310-262872 +30-6977-210469

petrosthu@gmail.com

fb: Petros Theodorou (προσωπικό προφίλ)

fb: Petros Theodorou – WORKS (επαγγελματική σελίδα)

 

***στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, άμεσα από το βιβλιοπωλείο των εκδόσεων ΡΩΜΗ
Τσιμισκή 16 (στοά Χρυσικοπούλου), 546 24 Θεσσαλονίκη, τηλ: 2310-227581

e-mail: kintapoglou@yahoo.gr

www.ekdosisromi.blogspot.gr

ή ηλεκτρονικά, οπουδήποτε

[1ο βιβλίο] Ο χορός των θαυμάτων: τα μεγάλα ταξίδια στα μικρά βήματα

Το θέμα αυτού του βιβλίου 

είναι ένα οδοιπορικό στην ύπαρξη και τη στιγμή, στο μυστήριο της ανθρώπινης εμπειρίας και της προσωπικής πραγματικότητας, στον καθρέφτη και τις σκιές των ματιών του Άλλου.

Ξεκινά από τη φυσική πραγματικότητα, μέσα στην οποία παίρνουμε όποια σκυτάλη μας παραδίδεται με τη γέννησή μας, για να γράψουμε την πορεία μας κρατώντας την σφιχτά και μετατρέποντάς την σε μαγικό ραβδί ή μπαστούνι.

Στη συνέχεια, περνά από σημαντικά κοινά μας γνωρίσματα σε φυσικό και ψυχολογικό επίπεδο, στη βάση των οποίων αναζητούμε ο ένας τον Άλλον και συναντιόμαστε – ή τουλάχιστον διασταυρώνουμε τα βλέμματά μας.

 


σύνδεσμοι:

α. θέμα, οπισθόφυλλο, διάθεση

β. επισκόπηση Ενοτήτων

γ. Περιεχόμενα, συντελεστές

δ. διάσπαρτα αποσπάσματα

 


 

[1] «Ο χορός των θαυμάτων:

τα μεγάλα ταξίδια στα μικρά βήματα»

[668 σελίδες]  [17,2 X 24,5 cm] – link to info on the book

1η έκδοση, ISBN 978-618-5140-80-9
εκδόσεις ΡΩΜΗ, 2017 

____

ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ

[ταχυδρομικώς, οπουδήποτε, χωρίς έξοδα αποστολής]

 

***στα βιβλιοπωλεία, συνήθως κατόπιν παραγγελίας

 

***ύστερα από επικοινωνία μαζί μου

Διαλέττη 17, 54621 Θεσσαλονίκη +30-2310-262872 +30-6977-210469

petrosthu@gmail.com

fb: Petros Theodorou (προσωπικό προφίλ)

fb: Petros Theodorou – WORKS (επαγγελματική σελίδα)

 

***στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, άμεσα από το βιβλιοπωλείο των εκδόσεων ΡΩΜΗ
Τσιμισκή 16 (στοά Χρυσικοπούλου), 546 24 Θεσσαλονίκη, τηλ: 2310-227581

e-mail: kintapoglou@yahoo.gr

www.ekdosisromi.blogspot.gr

ή ηλεκτρονικά, οπουδήποτε
 

 

 

ΣΚΙΑ: εκδόσεις και διάθεση

«ΣΚΙΑ: ο σιωπηλός σύντροφος στο ταξίδι της ζωής μας»

[316 σελίδες]  [14,2 X 20,2 cm] – link to info on the book

2η έκδοση, ISBN 978-618-83861-0-5

[σε 200 αριθμημένα και υπογεγραμμένα αντίτυπα]
εκδόσεις ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΝΤΥΠΟΥ, 2018

1η έκδοση, ISBN 978-618-5321-14-7
εκδόσεις ΡΩΜΗ, 2018

____

Η 2η ΕΚΔΟΣΗ ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ

[ταχυδρομικώς, οπουδήποτε, χωρίς έξοδα αποστολής]

 

***στα βιβλιοπωλεία, συνήθως κατόπιν παραγγελίας

***ύστερα από επικοινωνία μαζί μου

Διαλέττη 17, 54621 Θεσσαλονίκη +30-2310-262872 +30-6977-210469

petrosthu@gmail.com

fb: Petros Theodorou (προσωπικό προφίλ)

fb: Petros Theodorou – WORKS (επαγγελματική σελίδα)


σύνδεσμοι:

α. Θέμα-οπισθόφυλλο-διάθεση

β. επισκόπηση Ενοτήτων

γ. διάσπαρτα αποσπάσματα

δ. παρουσιάσεις, δημοσιεύματα

ε. Περιεχόμενα -συντελεστές

 

 

ΣΚΙΑ: οπισθόφυλλο

Το βιβλίο αυτό έχει να κάνει

με κάποια πολύ συνηθισμένα φαινόμενα της καθημερινής ζωής και των σχέσεών μας.

Συγκεκριμένα, υπάρχουν φορές που ξεκινούμε θέλοντας να πάμε προς τα “εκεί”, αλλά τελικά, χωρίς καλά-καλά να καταλάβουμε πώς έγινε, βρισκόμαστε “αλλού”. Σαν να φιλοξενούμε έναν ξένο στα σκοτεινά υπόγεια του ίδιου μας του σπιτιού, ο οποίος είναι ικανός να επιδρά στη ζωή μας.

Αυτές οι απαγορευμένες και τρομακτικές

περιοχές του προσωπικού μας κόσμου είναι ο χώρος της ΣΚΙΑΣ – μία έννοια την οποία εισήγαγε ο Καρλ Γιουγκ, και την οποία ο συγγραφέας χρησιμοποιεί, εξερευνά διεξοδικά  και εμπλουτίζει με τον δικό του τρόπο.

Είναι το μέρος όπου κατοικεί το “εσωτερικό μας παιδί”, το οποίο δεν είναι μόνο θλιμμένο αλλά και πολύ, πάρα πολύ εξοργισμένο και όχι πρόθυμο να “συγχωρεί” – τουλάχιστον όπως η σύγχρονη μόδα της “αγάπης” και της “αισιοδοξίας” αντιλαμβάνεται τη λέξη.

 

Το βιβλίο των Σκιών απευθύνεται

στον οποιονδήποτε αναγνώστη που ενδιαφέρεται να γνωρίσει την αρχιτεκτονική της κατοικίας του εσωτερικού του παιδιού, καθώς και κάποιες ύπουλες Σκιές του συστήματος “οικογένεια”. Είναι ένα ταξίδι με έντονες υπαρξιακές αποχρώσεις, το οποίο δεν προϋποθέτει ΚΑΜΙΑ σχετική ή ειδική γνώση εννοιών και όρων.

Καθώς προχωρούν τα Κεφάλαια, χτίζονται ένα-ένα τα βήματα ενός πιθανού “χορού με τη Σκιά” μας. Σκιτσάρονται με πλούσιο και γερά στηριγμένο θεωρητικό υλικό, με στρωτή και ποιητική γλώσσα καθώς και με συχνές αναφορές στη λογοτεχνία, τους θρύλους και τα παραμύθια.

 


 

… Η “αγάπη” που χρειάζονται οι Σκιώδεις όψεις μας δεν είναι κάτι τυχαίο και μεταφυσικό. Δεν χρειάζεται να την περιμένουμε πλέον από “έξω”, εξαρτώμενοι από κάποια εξιδανικευμένη φιγούρα.

Είναι μάλλον η απόφασή μας να αγκαλιάσουμε ΕΜΕΙΣ οι ίδιοι την ολότητά μας, με ό,τι και αν περιλαμβάνει, θετικό και αρνητικό, αισιόδοξο μαζί και καταθλιπτικό, ορμητικό αλλά και φοβισμένο, επιτρεπτό ή “απαγορευμένο”.

Το θάρρος μας να αντικρίσουμε εμάς τους ίδιους είναι το βαρύ τίμημα, αλλά και ο δρόμος για να χωρούμε τις  αρχαίες κατάρες μας και να συναντούμε ουσιαστικά τους άλλους στο παρόν μας…

 


σύνδεσμοι:

α. Θέμα-οπισθόφυλλο-διάθεση

β. επισκόπηση Ενοτήτων

γ. διάσπαρτα αποσπάσματα

δ. παρουσιάσεις, δημοσιεύματα

ε. Περιεχόμενα -συντελεστές

 


 

«ΣΚΙΑ: ο σιωπηλός σύντροφος στο ταξίδι της ζωής μας»

[316 σελίδες]  [14,2 X 20,2 cm] – link to info on the book

2η έκδοση, ISBN 978-618-83861-0-5

[σε 200 αριθμημένα και υπογεγραμμένα αντίτυπα]
εκδόσεις ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΝΤΥΠΟΥ, 2018

1η έκδοση, ISBN 978-618-5321-14-7
εκδόσεις ΡΩΜΗ, 2018

____

Η 2η ΕΚΔΟΣΗ ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ

[ταχυδρομικώς, οπουδήποτε, χωρίς έξοδα αποστολής]

 

***στα βιβλιοπωλεία, συνήθως κατόπιν παραγγελίας

***ύστερα από επικοινωνία μαζί μου

Διαλέττη 17, 54621 Θεσσαλονίκη +30-2310-262872 +30-6977-210469

petrosthu@gmail.com

fb: Petros Theodorou (προσωπικό προφίλ)

fb: Petros Theodorou – WORKS (επαγγελματική σελίδα)

 

 

 

[2ο βιβλίο] ΣΚΙΑ: ο σιωπηλός σύντροφος στο ταξίδι της ζωής μας

Το θέμα αυτού του βιβλίου 

έχει να κάνει με εκείνες τις «σκιώδεις» όψεις του εαυτού μας, οι οποίες, αν και μη συνειδητές, συχνά επιδρούν καθοριστικά σε ό,τι κάνουμε ή δεν κάνουμε την κάθε στιγμή.

 

Πρόκειται για

μια διεξοδική μελέτη της αρχιτεκτονικής στη σκιώδη κατοικία του θλιμμένου αλλά και εξοργισμένου “εσωτερικού μας παιδιού”, 

μια ξενάγηση στα άδυτα των στιγμών, των ημερών και του εαυτού μας.


σύνδεσμοι:

α. Θέμα-οπισθόφυλλο-διάθεση

β. επισκόπηση Ενοτήτων

γ. διάσπαρτα αποσπάσματα

δ. παρουσιάσεις, δημοσιεύματα

ε. Περιεχόμενα -συντελεστές


«ΣΚΙΑ: ο σιωπηλός σύντροφος στο ταξίδι της ζωής μας»

[316 σελίδες]  [14,2 X 20,2 cm] – link to info on the book

2η έκδοση, ISBN 978-618-83861-0-5

[σε 200 αριθμημένα και υπογεγραμμένα αντίτυπα]
εκδόσεις ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΝΤΥΠΟΥ, 2018

1η έκδοση, ISBN 978-618-5321-14-7
εκδόσεις ΡΩΜΗ, 2018

____

Η 2η ΕΚΔΟΣΗ ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ

[ταχυδρομικώς, οπουδήποτε, χωρίς έξοδα αποστολής]

 

***στα βιβλιοπωλεία, συνήθως κατόπιν παραγγελίας

***ύστερα από επικοινωνία μαζί μου

Διαλέττη 17, 54621 Θεσσαλονίκη +30-2310-262872 +30-6977-210469

petrosthu@gmail.com

fb: Petros Theodorou (προσωπικό προφίλ)

fb: Petros Theodorou – WORKS (επαγγελματική σελίδα)

από τον Μπερνάρντο Σοάρες…

………..

Μια μέρα άκουσα ένα παιδί να λέει, θέλοντας να πει πως ήταν έτοιμο να κλάψει, όχι “Μου ΄ρχεται να κλάψω”, που θα ήταν αυτό που θα έλεγε ένας ενήλικας, δηλαδή ένας ηλίθιος, αλλά “Μου ΄ρχονται δάκρυα”. Και αυτή η πρόταση, η απολύτως λογοτεχνική, σε σημείο που θα την αποδίδαμε σε κάποιον φημισμένο ποιητή, αν βρισκόταν κάποιος για να την πει, αναφέρεται σαφέστατα στη θερμή παρουσία των δακρύων που πέφτουν από τα βλέφαρα, τα οποία έχουν πλήρη συνείδηση της υγρής πικράδας. “Μου ΄ρχονται δάκρυα!”

……….

Σοάρες Μπερνάντο – ψευδώνυμο του Φερνάντο Πεσόα. (2007). Το βιβλίο της Ανησυχίας, Τόμοι Α, Β. (Μ. Παπαδήμα, μετάφρ.). Αθήνα: Εξάντας.

Τι ζητώ όταν ζητώ να με συγχωρέσουν;

 

Το θέμα της συγχώρεσης φαίνεται ότι είναι πολύ καυτό στις υποκριτικές μας καταναλωτικές κοινωνίες, γι’ αυτό και το συγκεκριμένο βίντεο είναι κατά μία έννοια η «συνέχεια» του 10ου.

Στις  μέρες μας,  όλο χαμόγελα , «πολιτισμό» αλλά και καλυμμένη βία, κυκλοφορεί ευρέως το να είμαστε «ανώτεροι άνθρωποι», ακόμα κι αν αυτό σημαίνει την κακοποίηση της ολότητάς μας.

Με άλλα λόγια. συγχέεται αφελώς η ενσωμάτωση και η πειθάρχηση των λεγόμενων «αρνητικών» συναισθημάτων με την εξαφάνισή τους.

Ύστερα από μία σύντομη ανακεφαλαίωση της κεντρικής ιδέας του 10ου βίντεο, εδώ, ας δούμε τι γίνεται όταν ΕΜΕΙΣ ζητούμε να μας συγχωρέσουν.

Ποια μπορεί να είναι κάποια κρυμμένη δυναμική στο αίτημά μας;

Γιατί συχνά εξαρτούμε τη γαλήνη μας από το πόσο γινόμαστε  «χαλί» να μας πατήσουν, όταν έχουμε λερωμένη τη φωλιά μας;

_____________________________

 

Το video αυτό ανέβηκε live στο facebook στις 16 Αυγούστου 2018:

https://www.facebook.com/100010682622827/videos/663492387350176/?id=100010682622827

Συνοδευόταν από την εξής σημείωση: 

Τέλος, για να μην μένουμε εγκλωβισμένοι στο φατσοβιβλίο, σε περίπτωση που ενδιαφέρεστε να ενημερώνεστε σύντομα και απευθείας, σε μηνιαία περίπου βάση, γι’ αυτά που κάνω (βίντεο κάθε είδους, αναρτήσεις κειμένων, ομιλίες, ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ 5, Πολύτεχνο, ομάδες, βιωματικά εργαστήρια, συνεργασίες – συμπράξεις, κλπ), μπορείτε αν θέλετε να μου δώσετε το μέιλ σας (ώστε να μην εξαρτάται τόσο πολύ η πληροφόρηση από το τόσο απρόβλεπτο πλέον fb) χρησιμοποιώντας τον σύνδεσμο: 

http://eepurl.com/dBRg81

_____________________________

 

** ISBN – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ ΜΟΥ

** ISBN – PUBLICATIONS OF MY BOOKS
TRANSLATED IN ENGLISH (see No 4)

info: petrosthu@gmail.com +30-6977210469
www.petrostheodorou.gr
____________
(1) «Ο χορός των θαυμάτων: τα μεγάλα ταξίδια στα μικρά βήματα»

1η έκδοση, ISBN 978-618-5140-80-9
εκδόσεις ΡΩΜΗ
____________
(2) «ΣΚΙΑ: ο σιωπηλός σύντροφος στο ταξίδι της ζωής μας»

1η έκδοση, ISBN 978-618-5321-14-7
εκδόσεις ΡΩΜΗ

2η έκδοση σε 200 αριθμημένα
και υπογεγραμμένα αντίτυπα,
ISBN 978-618-83861-0-5
εκδόσεις ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΝΤΥΠΟΥ
____________
(3) «Σημειώσεις για σένα – Τετράδιο Α»

1η έκδοση, ISBN 978-618-5321-19-2 εκδόσεις ΡΩΜΗ

2η έκδοση σε 200 αριθμημένα
και υπογεγραμμένα αντίτυπα,
ISBN 978-618-83861-1-2
εκδόσεις ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΝΤΥΠΟΥ
____________
(4) «Notes for you – notebook A»

1η Αγγλική έκδοση του 3ου βιβλίου μου
σε 100 αριθμημένα
και υπογεγραμμένα αντίτυπα,
ISBN 978-618-83861-2-9
εκδόσεις ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΝΤΥΠΟΥ

(4) «Notes for you – notebook A»

The 1st publication in English of my 3rd in Greek book
in 100 numbered and signed copies.

This publication was distributed ONLY in Greece.

ISBN 978-618-83861-2-9
Published by ERGASTIRI ENTIPOU

*** The book “Shadow: our silent companion through life’s journey”
is to be published (in English) around February of 2019

ISBN, εκδόσεις – editions

** ISBN – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ ΜΟΥ

** ISBN – PUBLICATIONS OF MY
     TRANSLATED IN ENGLISH BOOKS (see below)

info: petrosthu@gmail.com +30-6977210469
          www.petrostheodorou.gr



[1] «Ο χορός των θαυμάτων:

τα μεγάλα ταξίδια στα μικρά βήματα»

[668 σελίδες]  [17,2 X 24,5 cm]

1η έκδοση, ISBN 978-618-5140-80-9
εκδόσεις ΡΩΜΗ, 2017 

____

ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ

[ταχυδρομικώς, οπουδήποτε, χωρίς έξοδα αποστολής]

 

***στα βιβλιοπωλεία, συνήθως κατόπιν παραγγελίας

***ύστερα από επικοινωνία μαζί μου

Διαλέττη 17, 54621 Θεσσαλονίκη +30-2310-262872 +30-6977-210469

petrosthu@gmail.com

fb: Petros Theodorou (προσωπικό προφίλ)

fb: Petros Theodorou – WORKS (επαγγελματική σελίδα)

***στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, άμεσα από το βιβλιοπωλείο των εκδόσεων ΡΩΜΗ
Τσιμισκή 16 (στοά Χρυσικοπούλου), 546 24 Θεσσαλονίκη, τηλ: 2310-227581

e-mail: kintapoglou@yahoo.gr

www.ekdosisromi.blogspot.gr

ή ηλεκτρονικά, οπουδήποτε
 


[2] «ΣΚΙΑ: ο σιωπηλός σύντροφος στο ταξίδι της ζωής μας»

[316 σελίδες]  [14,2 X 20,2 cm] – link to info on the book

2η έκδοση, ISBN 978-618-83861-0-5

[σε 200 αριθμημένα και υπογεγραμμένα αντίτυπα]
εκδόσεις ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΝΤΥΠΟΥ, 2018

1η έκδοση, ISBN 978-618-5321-14-7
εκδόσεις ΡΩΜΗ, 2018

____

Η 2η ΕΚΔΟΣΗ ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ

[ταχυδρομικώς, οπουδήποτε, χωρίς έξοδα αποστολής]

 

***στα βιβλιοπωλεία, συνήθως κατόπιν παραγγελίας

***ύστερα από επικοινωνία μαζί μου

Διαλέττη 17, 54621 Θεσσαλονίκη +30-2310-262872 +30-6977-210469

petrosthu@gmail.com

fb: Petros Theodorou (προσωπικό προφίλ)

fb: Petros Theodorou – WORKS (επαγγελματική σελίδα)


[3] «Σημειώσεις για σένα – Τετράδιο Α»

[78 σελίδες]  [16,5 X 21,5 cm] – link to info on the book

2η έκδοση, ISBN 978-618-83861-1-2

[σε 200 αριθμημένα και υπογεγραμμένα αντίτυπα]
εκδόσεις ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΝΤΥΠΟΥ, 2018

1η έκδοση, ISBN 978-618-5321-19-2
εκδόσεις ΡΩΜΗ, 2018

____

Η 2η ΕΚΔΟΣΗ ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ

[ταχυδρομικώς, οπουδήποτε, χωρίς έξοδα αποστολής]

 

***στα βιβλιοπωλεία, συνήθως κατόπιν παραγγελίας

***ύστερα από επικοινωνία μαζί μου

Διαλέττη 17, 54621 Θεσσαλονίκη +30-2310-262872 +30-6977-210469

petrosthu@gmail.com

fb: Petros Theodorou (προσωπικό προφίλ)

fb: Petros Theodorou – WORKS (επαγγελματική σελίδα)


[4] “Notes for you – notebook A”

[109 σελίδες]  [16,5 X 21,5 cm]

1η Αγγλική έκδοση του τρίτου βιβλίου μου

ISBN 978-618-83861-2-9

[σε 100 αριθμημένα και υπογεγραμμένα αντίτυπα]
εκδόσεις ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΝΤΥΠΟΥ, 2018

____

ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ

[ταχυδρομικώς, οπουδήποτε, χωρίς έξοδα αποστολής]

 

***στα βιβλιοπωλεία, συνήθως κατόπιν παραγγελίας

***ύστερα από επικοινωνία μαζί μου

Διαλέττη 17, 54621 Θεσσαλονίκη +30-2310-262872 +30-6977-210469

petrosthu@gmail.com

fb: Petros Theodorou (προσωπικό προφίλ)

fb: Petros Theodorou – WORKS (επαγγελματική σελίδα)


[5] “Shadow: our silent companion through life’s journey”

1η Αγγλική έκδοση του δεύτερου βιβλίου μου

 Προγραμματισμένη για τον Φεβρουάριο του 2019



** ISBN – PUBLICATIONS OF MY
     TRANSLATED IN ENGLISH BOOKS

[4] “Notes for you – notebook A”

[pages 109]  [16,5 X 21,5 cm]

This publication is distributed ONLY in Greece

or after contacting me

The 1st publication in English of my third in Greek book

ISBN 978-618-83861-2-9

[in 100 numbered and signed copies]
Published by ERGASTIRI ENTIPOU, 2018

If you are interested to get the book, please contact me


[5] “Shadow: our silent companion through life’s journey”

The 1st publication in English of my second in Greek book

is to be published (in English) around February of 2019

This publication will be distributed ONLY in Greece

or after contacting me

 

 

 

 

Εγκληματική συναισθηματο-καπηλεία και απροσμέτρητη βλακεία

Μια κραυγαλέα περίπτωση που η έκκληση στο συναίσθημα είναι όχι μόνο βλακώδης αλλά και επικίνδυνη, είναι η φρικαλέα καπήλευση των γεγονότων με τις φωτιές. Τα γεγονότα τα ίδια είναι, για μένα, πέρα από κάθε σχολιασμό. Αλλά το τι κάνουν μ’ αυτά οι ανά τον κόσμο πανταχού παρόντες ηλίθιοι μπορεί (και αισθάνομαι ότι είναι αναγκαίο) να σχολιαστεί, κι έτσι αφιερώνω στο θέμα αυτό τη Σημείωση αυτού του μήνα. Συγκεκριμένα, εννοώ αυτού του είδους την καπήλευση:

 

Στο fb υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που γράφουν υποτίθεται άμεσα, λυρικά, ποιητικά, με οίστρο και πάθος, διάφορα κείμενα. Τα κείμενα αυτά συνήθως είναι τερατώδη κακοφτιαγμένα μελό, χωρίς κανένα ουσιαστικό νόημα. Είναι φανερό ότι αποσκοπούν στην άμεση και κραυγαλέα διέγερση κάποιου συναισθήματος (όπως έκαναν σε κάποια σημεία των λόγων τους γελοίοι πολιτικάντηδες περασμένων καιρών). Φτήνια δηλαδή και λαϊκισμός, που στοχεύουν μόνο να τρυπώσει το μήνυμα στην άμεση συγκίνηση των αποδεκτών.

Η συγκίνηση αυτή διεγείρεται, γιατί η συναισθηματική μας γκάμα περιλαμβάνει συναισθήματα διαφορετικής συνθετότητας·  «κάτω» (στα στοιχειώδη της επίπεδα) αναπτύσσονται πιο «απλά», βασικά και συναισθήματα και προς τα «άνω» (στα πιο πολύπλοκα επίπεδα) αναπτύσσονται εξαιρετικά σύνθετα και βαθιά συναισθήματα, τα οποία διαθέτουν πολλές αποχρώσεις περιλαμβάνοντας πάρα πολλές ψυχολογικές μεταβλητές και νοήματα.

Κάτι λοιπόν, ένα ερέθισμα, μπορεί να διεγείρει διάφορα συναισθήματα από αυτήν την «κλίμακα», περισσότερο ή λιγότερο σύνθετα.
Για παράδειγμα, δεν είναι σπάνιο να κλαίμε (ή να μας έρχεται έντονη συγκίνηση) ακόμα και από μελό καρακιτσάτες σκηνές κινηματογραφικών ταινιών, σειρών κλπ· μπορεί δηλαδή μία τέτοια σκηνή, ενώ είναι κακοπαιγμένη και απαράδεκτη αισθητικά ή μέρος ενός συνολικά χάλια έργου, να «χτυπήσει» για λίγο, ως μεμονωμένο ερέθισμα και πολύ έντονα, πρωτόγονη  συγκίνησή μας· μιλώ για συγκίνηση ξεκομμένη από ό,τι άλλο γεννά όλο το υπόλοιπο ευρύτερο και κακόγουστο φόντο της σκηνής αυτής – κάτι που συμβαίνει γιατί η εν λόγω σκηνή ακουμπά και διεγείρει πρωτογενές, ακατέργαστο συναίσθημα.

 

Κάποιοι από αυτούς τους σταρ του fb, που συνήθως και δυστυχώς λατρεύονται από ευρύτατο ακροατήριο και πολυάριθμους fun και followers, μπορεί να κάνουν εντελώς «στημένα» και εκ προθέσεως αυτό που κάνουν.

Άλλοι, μπορεί να είναι απλώς ψώνια και ειλικρινείς σε αυτό που κάνουν, πιστεύοντας ότι με τα άθλια κείμενά τους βροντοφωνάζουν την «αλήθεια», ότι δίνουν σχήμα σε όσα όλοι μας θέλουμε να πούμε και νιώθουμε, ότι γίνονται όντως η φωνή του «απλού ανθρώπου» που παραπονιέται, απορεί, διαμαρτύρεται – επικαλούμενος συνήθως κοινώς παραδεκτές αξίες (την «αγάπη», την «ανθρωπιά» κλπ).

Και στις δύο περιπτώσεις, το αποτέλεσμα είναι ίδιο: κωμικοτραγική μίμηση λυρισμού και αισθημάτων, βρόμικη καπήλευση των συναισθημάτων των αποδεκτών, απροκάλυπτος ναρκισσισμός.

 

Τέτοιοι φτηνιάρικοι σχολιασμοί γεγονότων είναι, για μένα, απλώς αδιάφοροι στην καθημερινή πραγματικότητα του «Αγίου FB».

Όταν όμως το αντικείμενό τους είναι ένα γεγονός όπως αυτό με τις φωτιές, η απροσμέτρητη τούτη βλακεία γίνεται επικίνδυνη και μιλούμε για συναισθηματο-καπηλεία χειρίστου είδους.

Τέτοια κείμενα γίνονται πλέον επικίνδυνα, πρώτον διότι καπηλεύονται ένα τραγικό γεγονός και ένα (κυριολεκτώ) συλλογικό τραύμα που άπλωσε σε ολόκληρη τη χώρα – είναι μία τρομακτική, υπαρξιακή προσβολή και  ασέβεια στα θύματα και τους παθόντες. 

Δεύτερον, διεγείροντας έναν τόσον ευτελή συναισθηματισμό σε έναν αποδέκτη, το πένθος του για το συλλογικό τραύμα αποπροσανατολίζεται.

 

Οι συνέπειες είναι σοβαρότατες.

Λόγω της έντασης της «κάτω» απλοϊκής συγκινησιακής διέγερσης του αποδέκτη, δεν μπορεί το πένθος του να βαθύνει, να προχωρήσει τον κύκλο του· δεν βρίσκει το άτομο τη σιωπή, τη συγκέντρωση και την ταπεινότητα που χρειάζονται για να μεταβολίσει όλες τις τόσο πολύπλοκες ψυχολογικές μεταβλητές που εμπλέκονται σε ένα τέτοιας κλίμακας πένθος.

Το συναίσθημα του αποδέκτη καθηλώνεται στα πρωτόγονα επίπεδα των παλιών γλυκανάλατων  περιοδικών «Βεντέτα» και «Ρομάντζο». Στην ουσία, άσχετα αν συγκινείται έντονα και άμεσα, γίνεται θεατής της τραγικότητας, όπως  όταν χαζεύουμε καταστροφές και πολέμους από την τηλεόρασή μας, στον καναπέ του δωματίου μας, εκ του ασφαλούς, και συμπάσχουμε τρώγοντας πατατάκια, σοκολάτες και παγωτά.  

Μάλιστα, εν μέσω μιας ευρύτερης ατμόσφαιρας ενσυναίσθησης και αληθινά συγκινητικής αλληλοϋποστήριξης που δημιουργούν τέτοια γεγονότα, το εφέ πολλαπλασιάζεται δραματικά· μεγαλώνει πάρα πολύ η ευκολία με την οποία τα βρομερά απόβλητα τέτοιων πορνοστάρ τoυ λυρισμού στο fb και άλλα media, διαπερνούν τον προσωπικό κόσμο κάποιων αποδεκτών.

 

Με άλλα λόγια, αυτοί οι νάρκισσοι εκμεταλλευτές του πόνου άλλων ανθρώπων, μπλοκάρουν την ευρύτερη διαδικασία του συλλογικού πένθους – γι’ αυτό και είναι κατ’ εμέ όχι μόνο φτηνιάρηδες, αλλά πλέον εγκληματίες· ακριβώς όπως συνήθως γίνονται τα περισσότερα ΜΜΕ σ’ αυτές τις περιπτώσεις και ακριβώς όπως συνέβη μ’ εκείνο το κάθαρμα τον Αμβρόσιο, που ενώ ακόμα μαζεύανε καμένους ανθρώπους, βγήκε και είπε ότι ο θεός θύμωσε και μας τιμώρησε γιατί έχουμε άθεο πρωθυπουργό.

 

Για μένα, αυτοί όλοι αυτοί οι φτηνο-πρωταγωνιστές του fb (και οι Αμβρόσιοι του κόσμου) είναι ένοχοι εσχάτης προδοσίας – μπορεί να μην έχουμε πόλεμο αλλά έχουμε γεγονότα αδιανόητης τραγικότητας που διαμορφώνουν τη συνείδησή μας.

 

Έπηξε το διαδίκτυο και το fb με τέτοια χυδαία, αποτρόπαια και δήθεν λυρικά και σπαρακτικά κείμενα, που στοχεύουν σε έναν απλοϊκό συναισθηματισμό και στη διέγερση πρόχειρης, fast-food άμεσης συγκίνησης.

Ο ναρκισσισμός αυτών των ανθρώπων που στήνουν τέτοια κείμενα (εκουσίως ή ακουσίως – αδιάφορο), δεν διαφέρει διόλου από τον ναρκισσισμό τόσων και τόσων άλλων που θρέφονται στέλνοντας την εικόνα τους στο διαδίκτυο.

Σε «αθώες» φωτογραφίες προφίλ του fb, βλέπουμε συχνότατα μυώδη αντρικά σώματα. επίσης, βλέπουμε γυναικεία σώματα μπρούμυτα μ’ ένα στριγκάκι μόνο και τον πισινό πρίμα βίστα, με τα πόδια ανοιχτά, στο χείλος της πισίνας, να χαίρονται αθώα τον ήλιο. Επίσης, εν ονόματι της «ιερής» αγανάχτησης και του «βαθέως ανθρώπινου πόνου» κάποιων σταρ του fb, βλέπουμε τα κείμενα για τα οποία μόλις μίλησα.

 

Όλες αυτές οι περιπτώσεις, για μένα, δεν είναι παρά επιδειξιομανία και ακατέργαστος ναρκισσισμός, είτε αποσκοπούν στη διέγερση λυσσασμένων από τη στέρηση οφθαλμολάγνων του fb είτε στην έντονη διέγερση πρωτογενών συναισθημάτων με στόχο τη συλλογή μπουκέτων από like. 

 

Θα μου πει κάποιος, «καλά ο αποδέκτης δεν έχει ευθύνη για όλο αυτό;» – βεβαίως και έχει· μόνο που εδώ, το θέμα μας είναι οι πομποί τέτοιων κειμένων και όχι οι αποδέκτες τους.

Ωστόσο, σημειώνω πως ούτως ή άλλως η κουλτούρα μας αποσιωπά αντικαταναλωτικά θέματα όπως είναι ο θάνατος, η μικρότητα και ο μηδαμινός μας έλεγχος στα φυσικά γεγονότα, η ευθραυστότητα της υγείας και της ζωής μας. Ψάχνουμε χιλιάδες ευκαιρίες να τα αποφεύγουμε και η άθλια υπο-κουλτούρα των media τροφοδοτεί αφειδώς αυτήν την ανάγκη μας.

 

Οπότε, αντίστοιχα, όπως διάβασα σε ένα εξαιρετικό κείμενο της Χαρίκλειας Βασιλείου, όταν κάποιος μένει σε ευτελή συναισθηματισμό, νοηματοδοτείται κάπως η μηχανικότητα της ανούσιας καθημερινότητάς του, αποφεύγοντας να επεξεργαστεί βαθύτερα τα συναισθήματα και την επίγνωσή του.

 

Στο φόντο αυτής της προσέγγισης, είναι στ’ αλήθεια τρομακτικό, ότι ένα από τα χυδαιότερα τέτοια κείμενα για τις φωτιές, όταν οι νεκροί ήταν ακόμα 60, συγκέντρωσε 19000 like,  1.400 σχόλια, 9.000 share και αμέτρητα emoticon με ποταμούς δακρύων συμπαράστασης…

Το εν λόγω κείμενο ξεκινούσε με ένα κοριτσάκι που φώναζε στη μαμά του ότι πονάει, πονάει πολύ, αναζητούσε το χέρι της μαμάς του αλλά αυτό ήταν στάχτη και σκόνη, το κοριτσάκι πονούσε πολύ, πάρα πολύ, αλλά ο «φίλος εμπρηστής» (στον οποίο απευθυνόταν το κείμενο) είχε φροντίσει να κάψει τον πατέρα, τ’ αδέλφια, το σπιτικό της οικογένειας καθώς και την αθώα κούκλα του παιδιού…. Έλεος! Εμετός… εγκληματική ασέβεια,, αποτρόπαια και αηδιαστική διέγερση πρωτόγονων συναισθημάτων, κάνοντας εικόνες το δράμα μόλις απόντων συνανθρώπων…

 

Σε τέτοιες περιπτώσεις θυμάμαι πολύ έντονα την ταινία «Ω! τι κόσμος μπαμπά»…

 

Τι συγχωρείται και τι όχι όταν λέω συγχωρώ;

 

Στις μέρες μας, όλο χαμόγελα , «πολιτισμό» αλλά και καλυμμένη βία, πιστεύω ότι η λέξη «συγχώρεση» φοριέται πάρα πολύ και, επίσης, τσαλαπατιέται ασύστολα. Όχι μόνο αποκτά συχνότατα τα χρώματα μιας ηθικής αξίας αλλά και προσλαμβάνει ένα υψηλό νόημα, που αυθαίρετα ανάγεται σε καθολική και  αυταπόδεικτα «σωστή» στάση στα πράγματα και τους ανθρώπους. Είναι όμως έτσι; Τι συγχωρείται «πραγματικά» και τι όχι όταν λέμε αυτό το περίφημο πλέον «συγχωρώ;» Και πώς συχνά εμείς οι ίδιοι κάποτε κακοποιούμε τον εαυτό μας στη λαχτάρα μας να βγούμε «πάνω» από ανθρώπους και περιστάσεις – για να δείξουμε άραγε τι; σε ποιον;… 

_________________________

Το video αυτό ανέβηκε live στο facebook στις 2 Αυγούστου 2018:
https://www.facebook.com/100010682622827/videos/648981965467885/?id=100010682622827

Συνοδευόταν από την εξής σημείωση: 

Τέλος, για να μην μένουμε εγκλωβισμένοι στο φατσοβιβλίο, σε περίπτωση που ενδιαφέρεστε να ενημερώνεστε σύντομα και απευθείας, σε μηνιαία περίπου βάση, γι’ αυτά που κάνω (βίντεο κάθε είδους, αναρτήσεις κειμένων, ομιλίες, ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ 5, Πολύτεχνο, ομάδες, βιωματικά εργαστήρια, συνεργασίες – συμπράξεις, κλπ), μπορείτε αν θέλετε να μου δώσετε το μέιλ σας (ώστε να μην εξαρτάται τόσο πολύ η πληροφόρηση από το τόσο απρόβλεπτο πλέον fb) χρησιμοποιώντας τον σύνδεσμο: 

http://eepurl.com/dBRg81

_______________________

** ISBN – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ ΜΟΥ

** ISBN – PUBLICATIONS OF MY BOOKS
TRANSLATED IN ENGLISH (see No 4)

info: petrosthu@gmail.com +30-6977210469
www.petrostheodorou.gr
____________
(1) «Ο χορός των θαυμάτων: τα μεγάλα ταξίδια στα μικρά βήματα»

1η έκδοση, ISBN 978-618-5140-80-9
εκδόσεις ΡΩΜΗ
____________
(2) «ΣΚΙΑ: ο σιωπηλός σύντροφος στο ταξίδι της ζωής μας»

1η έκδοση, ISBN 978-618-5321-14-7
εκδόσεις ΡΩΜΗ

2η έκδοση σε 200 αριθμημένα
και υπογεγραμμένα αντίτυπα,
ISBN 978-618-83861-0-5
εκδόσεις ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΝΤΥΠΟΥ
____________
(3) «Σημειώσεις για σένα – Τετράδιο Α»

1η έκδοση, ISBN 978-618-5321-19-2 εκδόσεις ΡΩΜΗ

2η έκδοση σε 200 αριθμημένα
και υπογεγραμμένα αντίτυπα,
ISBN 978-618-83861-1-2
εκδόσεις ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΝΤΥΠΟΥ
____________
(4) «Notes for you – notebook A»

1η Αγγλική έκδοση του 3ου βιβλίου μου
σε 100 αριθμημένα
και υπογεγραμμένα αντίτυπα,
ISBN 978-618-83861-2-9
εκδόσεις ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΝΤΥΠΟΥ

(4) «Notes for you – notebook A»

The 1st publication in English of my 3rd in Greek book
in 100 numbered and signed copies.

This publication was distributed ONLY in Greece.

ISBN 978-618-83861-2-9
Published by ERGASTIRI ENTIPOU

*** The book “Shadow: our silent companion through life’s journey”
is to be published (in English) around February of 2019

Σκέψεις για τα “ΠΛΥΜΕΝΑ ΛΑΒΑΡΑ” της Μαρίας Κανδύλη

Σκέψεις για τα 

“ΠΛΥΜΕΝΑ ΛΑΒΑΡΑ”

ένα βιβλίο της Μαρίας Κανδύλη [εκδόσεις  ΤΥΡΦΗ]

_____________

 

*** Κάποια στιγμή, προς την άνοιξη του 2018, επισκέφτηκα στον χώρο του τον Κώστα Τέλιο, που είναι ο υπεύθυνος των εκδόσεων ΤΥΡΦΗ. Πλάι στο γραφείο του, είχε εκτεθειμένα σε όμορφα μικρά τριποδάκια από ξύλο τα βιβλία των εκδόσεων.

Ανάμεσά τους, ένα βιβλίο με κεντρικό θέμα εξωφύλλου το κεφάλι μιας γυναίκας, σε σκίτσο, που φορούσε μια αποκριάτικη προέκταση μύτης. Το κεντρικό αυτό θέμα ήταν πεταμένο εδώ κι εκεί στο εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο, ίσιο, στο πλάι, ανάποδα. Ανάμεσα στις επαναλήψεις του μοτίβου του σκίτσου, καμπυλωτά γραμμένα, ο τίτλος του βιβλίου για το οποίο γράφω αυτό το κείμενο και το όνομα της δημιουργού του.

 

*** Θυμάμαι ότι στάθηκα στην ίσως λίγο βαριά λέξη “πλυμένα”. Μου έφερε συνειρμικά στο νου (δεν ξέρω γιατί) βρόμικια πιάτα και φλιτζάνια, ρούχα, λέρες στο πάτωμα, δύσκολους λεκέδες – όχι κάποιο καθαρό σώμα (μάλλον αυτό το έχω συνηθίσει να λέγεται “λουσμένο”). Επιπλέον, το “πλυμένα” ερχόταν κάπως ειρωνικά με τον ηρωικό ίσκιο της λέξης “λάβαρα”.

Αυθόρμητα, κοιτώντας και την παράξενη αποκριάτικη μύτη του γυναικείου κεφαλιού στο εξώφυλλο, σκέφτηκα “Τι άραγε ‘ξεπλένει’ αυτή η γυναίκα; Ή, από τι ξεπλένεται η ίδια; Πώς έγινε και χρειάστηκε να ξεπλυθεί; Ήταν άραγε περήφανη για κάποια λάβαρα; Και πώς αυτά βρόμισαν και πώς τα ξεπλένει;”

Μου έκανε εντύπωση ότι το “πλυμένα” συνδυάστηκε μέσα μου με το ρήμα “ξεπλένω”, ως την τελική φάση ενός σαπουνίσματος που κάτι καθαρίζει, και όχι με τη λέξη “ξεπλυμένα”, που με πήγαινε σε κάτι χλωμό, άτονο. Φυσικά πήρα το βιβλίο, και στις επόμενες μέρες το απόλαυσα· τόσο, που αν και πέρασαν κάποιοι μήνες, νιώθω ότι “χρωστώ” στα ίδια και τη δημιουργό τους μία κατάθεση με κάτι από αυτά που μου προκάλεσαν.

 

*** Τα κείμενα της Κανδύλη είναι μικρά πεζά (σε επίπεδο φόρμας), ως επί το πλείστον σε πρώτο πρόσωπο. Όμως για μένα, επιπλέον, βρίσκονται πολύ κοντά στο ύφος της πεζής ποίησης – ένα είδος που λατρεύω. Κάποια είναι διηγήματα. Άλλα θυμίζουν ημερολόγιο ως καταγραφές σκέψεων και αισθημάτων. Και κάποια τείνουν πιο φανερά προς την ποίηση, ολόκληρα ή με ξαφνικά ποιητικά περάσματα που ξεπηδούν εν μέσω μιας στρωτής αφήγησης, ανατρέποντας ύφος και ρυθμό. “Νιώθω δήμιος που κάποιον θα καταδικάσει. Πρέπει να ντύσω το γυμνό σώμα μου. Θέλω να ντύσω τη γυμνή ψυχή μου” (θα μπορούσαν να ήταν στίχοι και ένα αυτόνομο ποίημα).

Ωστόσο, ανεξάρτητα από τα παραπάνω, μπορώ να δω τα κείμενα της Κανδύλη και αλλιώς “ποιητικά”. Για μένα, η “ποιητικότητα”, πέρα από το να είναι το κυρίαρχο γνώρισμα, των ποιημάτων, είναι μια γεύση, μια “ειδική θέση θέασης” της ζωής και των πραγμάτων. Συγκεκριμένα, είναι μια ξεχωριστή ματιά σε κάτι, η οποία αναδεικνύει μια επίσης ξεχωριστή όψη ή λεπτομέρεια αυτού του κάτι.

Έτσι, από αυτήν την άποψη, τα κείμενα της Κανδύλη είναι για μένα σαφέστατα κι εντονότατα “ποιητικά”, με έναν τρόπο ήρεμο, σίγουρο και γοητευτικό. Μιλούν σχεδόν παντού για ανθρώπους, αντικείμενα, καταστάσεις από ακριβώς εξαιρετικά “ξεχωριστές θέσεις θέασης”: “Θέλω ένα δικό μου αποτσίγαρο, ντυμένο με το αποτύπωμά μου να βρεθεί εκεί στην άκρη του πεζοδρομίου, να μπερδευτεί με τα άλλα, της νύχτας και δίπλα τους να στοιβαχτούν αναμνήσεις και αμαρτίες που θα ζήσουν έως τις έξι το πρωί”. Ή, το κόκκινο κουρελάκι ανάμεσα σε κρεμασμένα μαύρα και άσπρα ρούχα, το οποίο, “ακαθόριστης χρησιμότητας προσπαθεί να μου τραβήξει την προσοχή”. Όσον αφορά ειδικότερα στα αντικείμενα, αποκτούν μια άλλη διάσταση στο φόντο επάνω στο οποίο παρουσιάζονται: αποτσίγαρο, κόκκινο κουρελάκι, σπασμένο πιάτο, στάλες βροχής, ένα λεύκωμα χωρίς εξώφυλλο, ένας τοίχος και άλλα πολλά απτά στοιχεία πραγματικότητας, φανερώνονται από ξεχωριστές θέσεις θέασης  αντανακλώντας στην καθημερινότητα την ιδιόμορφη ποιητικότητά τους.

 

*** Κάτι που δεν μου αρέσει καθόλου σε κανενός είδους έντεχνο γραπτό λόγο, είναι η χρήση γενικών και αφηρημένων εννοιών – δεν μπορώ να συντονίσω μαζί τους συγκεκριμένο δικό μου εσωτερικό υλικό και, γι’ αυτό, κουράζομαι. Πλήττω αφόρητα κι εκνευρίζομαι με ποιήματα ή κείμενα εξ ολοκλήρου στημένα επάνω σε λέξεις, δηλώσεις, εκφράσεις γενικού κι αόριστου σημαινόμενου, όπως  “αγάπη”, “ελευθερία”, “σου έδωσα πολλά”, “η ζωή είναι δύσκολη ή ωραία”, “αυτό που θέλω”, “είναι δύσκολο να ξεπερνάς το εγώ σου” κλπ.

Τα “Πλυμένα λάβαρα”, ακριβώς λόγω της  ποιητικότητάς τους (για την οποία μόλις μίλησα), αναγκαστικά αποτελούνται κυρίως από λέξεις και εκφράσεις νοούμενες με πολύ συγκεκριμένες σημασίες. Φυσικά, ανάμεσά τους, δεν μπορεί παρά να υπάρχουν και γενικεύσεις στην έκφραση. Ωστόσο, Η Κανδύλη τις μεταχειρίζεται έτσι ώστε όχι μόνο να μην ενοχλούν αλλά να γίνονται και εκφραστικό εργαλείο. “Γεμίζεις τη ζωή με ανώφελες παρουσίες. Τόσες πολλές και όμως δεν φτάνουν να γεμίσουν την άδεια ψυχή” – αν συνέχιζε η παράγραφος σε αυτό το επίπεδο γενίκευσης, θα είχαμε κάτι βαρετό. Ωστόσο, μετά βλέπουμε “Τη σηκώνεις απαλά στο φως, μη τη σχίσεις, και βλέπεις διάσπαρτες τρύπες. Πότε έγιναν τόσες πολλές;” Ή, διαβάζουμε “Χειμωνιάτικες βόλτες στη θάλασσα, μοναχικές περιπλανήσεις, πάντα κέρδος” – αυτό είναι μία στακάτη και δυνατή δήλωση, χωρίς συνδετικά και άρθρα. Αν διατυπωνόταν “Πάντα κερδίζεις κάτι από τις χειμωνιάτικες βόλτες στη θάλασσα και τις μοναχικές περιπλανήσεις”, θα ήταν ίσως διδακτικό και αισθητικά λιγότερο ενδιαφέρον.

Έτσι, γενικές και αφηρημένες λέξεις και εκφράσεις, γίνονται απλώς τουβλάκια για να χτιστούν εικόνες συγκεκριμένες και ποιητικές· γίνονται εργαλείο αντίστιξης του ειδικού με το γενικό, σαν να ανοιγοκλείνει η εστίαση φακού φωτογραφικής μηχανής – κάτι που προσδίδει κίνηση και ρυθμό στα τοπία που φωτογραφίζονται.

 

*** Και μια που λέμε για ρυθμό, ο ρυθμός είναι επίσης ένα γνώρισμα αυτών των κειμένων. Φράσεις κοφτές, μικρές, εναλλάσσονται με φράσεις μεγαλύτερες, που ξεδιπλώνονται άνετα και αργά. Η στίξη παίζει έξυπνα. Άλλοτε με την πειθαρχία της μαρκάρει ρυθμικά μοτίβα. Άλλοτε, όμως, απουσιάζει εντελώς προκειμένου να διευκολυνθεί η ροή – απουσιάζει ακόμα κι από εκεί που κάποιος θα τη θεωρούσε απαραίτητη – “Μάταιος αγώνας σχεδόν χάραξε κι εγώ παλεύω ανώφελα με τα σεντόνια”.

 

*** Γενικώς, υπάρχει μία δομή στην έκφραση, που στηρίζει με σιγουριά τα νοήματα. Τώρα, αν σκεφτώ με τι έχουν να κάνουν αυτά τα νοήματα, θα έλεγα ότι η όλη ατμόσφαιρα στα “Πλυμένα λάβαρα” είναι καθαρά υπαρξιακή.

Για να είμαι σαφής, ξεκινώ από την ιδέα ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε όντα μοναδικά γιατί, μόνο και μόνο λόγω της κατασκευής μας, κάθε στιγμή της εμπειρίας μας είναι μοναδική και είναι αδύνατον να ανα-βιωθεί ή να τη μοιραστούμε πλήρως με άλλους ανθρώπους. Αυτή βέβαια η βαθιά αίσθηση μοναδικότητας και η οντολογικού χρώματος απομόνωση, η λεγόμενη “υπαρξιακή μας μοναξιά”, ουδόλως σημαίνει ότι δεν μπορούμε να συναντιόμαστε μεταξύ μας και να σχετιζόμαστε διαπροσωπικά· άλλο η υπαρξιακή μοναξιά (είμαι ως ον μοναδικός άρα μόνος) και άλλο η διαπροσωπική μοναξιά (το να μην σχετίζομαι με τους άλλους). 

Η Κανδύλη ασχολείται επισταμένως με την μοναξιά μας ως υπάρξεις. Από τη μια μεριά, ενδοσκοπεί στη μοναδικότητα, τις αντιφάσεις, την παραδοξότητα του εσωτερικού μας κόσμου και των στιγμών μας. Σε μια σελίδα η αφηγήτρια κοιτά το είδωλό της στον καθρέφτη, αναγνωρίζει “κάτι που δεν είμαι, αλλά θέλω πολύ να γίνω” και σε λίγο λέει “Της υπόσχομαι να έρθω ξανά. Όχι αύριο, όχι σε μια βδομάδα, αλλά σύντομα. Σύντομα να έρθω να τη βρω. Χαμογελά με επιείκεια, σχεδόν τρυφερά. Αυτό που βλέπει τώρα δείχνει ότι της αρέσει. ‘Πήγαινε’ μου ψιθυρίζει, ‘πήγαινε και όταν ξανάρθεις εγώ θα είμαι εσύ’”. 

Επίσης όμως, ασχολείται με την ανάγκη της συνάντησης με τον Άλλον στα χίλια του πρόσωπα. “Οι μοναχικοί άνθρωποι είναι σπάνιοι, γεννήθηκαν απλά για να κάνουν φτωχότερους όσους δεν προσπάθησαν να τους πάρουν τη μοναξιά. Αυτούς που εύκολα τους ξεχώρισαν και εύκολα τους απέφυγαν”.

 

*** Το σημαντικότερο ωστόσο, για μένα, είναι ότι δεν ζητά τη συνάντηση ως λύση, ως τέλος, ως ανακούφιση από κάτι. Στα κείμενα αυτά η συνάντηση είναι τόσο φυσική όσο και η μοναξιά. Υπάρχει διάχυτη μια αποδοχή για το μυστήριο της ύπαρξης αλλά και για τον συγκλονισμό που φέρνει κάθε γεύση ζωής – και η αποδοχή δεν είναι φιλοσοφική, είναι μέσα από βουτιά στη ζωή, τα γεγονότα της και τον αισθησιασμό που υπάρχει σε κάθε αναπνοή μας.

Στις σελίδες αυτού του βιβλίου τίποτα δεν είναι διδακτικό. Δεν υπάρχουν συμπεράσματα, τίποτα δεν βιώνεται ως “πτώση” από κάποιον χαμένο Παράδεισο. Είναι φωτογραφίες, στιγμιότυπα ζωής, χάντρες ενός κομπολογιού που απλά είναι αυτό που είναι: άγνωστο στη φύση του και συνάμα σαγηνευτικό.

Ασφαλώς, η ανθρώπινη κραυγή για το ακατανόητο της ύπαρξης υπάρχει συχνά στις σελίδες και συχνά είναι σπαρακτική. Ωστόσο δεν αποστάζεται σε ανερωτικές δήθεν πνευματικές διεξόδους. Ούτε σε αναζητήσεις κάποιου “ανώτερου σκοπού” ή προορισμού της ύπαρξης, σε άρνηση του σώματος που με τις ανάγκες του και τη θνητότητά του (για μένα την ένδοξη θνητότητά του), δήθεν εμποδίζει μια αυθαίρετα προς τα “πάνω” ανέλιξή μας ή την περίφημη “προσωπική ανάπτυξη”.

 

*** Ο ήχος που βγάζουν τα κείμενα είναι πάρα πολλών συχνοτήτων· διαθέτει απορία, αγωνία, χαρά, απόλαυση, θρήνο, περιέργεια, πτώση, άλματα όλο ενθουσιασμό και λαχτάρα, διάψευση, τόλμη για υπόκλιση μπροστά στις εσωτερικές μας αντιφάσεις, δικαίωση προσπάθειας, ανάγκη εξερεύνησης, ασφυξία επιβεβλημένων ρόλων, ανάγκη αλλαγής, βαθιές εισπνοές ανακούφισης, ξεκάθαρη υπέρβαση του για μένα ανόητου δίπολου αισιοδοξία – απαισιοδοξία, ανάγκη μετάβασης σε κάτι επόμενο (όχι αναγκαία συγκεκριμένο, απλώς “επόμενο”).

Εκτιμώ ιδιαιτέρως το ότι αυτός ο ήχος, αυτή η φωνή δεν αναλώνεται στον ίδιο της τον εαυτό, δεν καίγεται στην ίδια της τη φωτιά, δεν μιζερεύει σε γκρίνια, αδιέξοδα και θυματοποιημένο παράπονο που τα πράγματα είναι έτσι κι όχι αλλιώς.

Η φωνή του προσώπου που μιλά στα κείμενα της Κανδύλη δεν είναι επική και δεν αρθρώνει διαμαρτυρίες. Είναι όμως γενναία γιατί απλώς υπάρχει άμεσα, ζωντανά, τολμά να είναι αυτή που είναι, αποδέχεται τη σχετικότητά της μέσα σε έναν κόσμο που σελίδα – σελίδα φανερώνεται απρόβλεπτος, τεράστιος, ακατανόητος, ερωτικός, σαγηνευτικός και πολύχρωμος.

 

*** Τα γραπτά του βιβλίου χαρακτηρίζονται, όπως ήδη είπα, από γερή δομή στην έκφραση, ικανή να στηρίξει τη συνεχή, υπόγεια ροή τόσων και τόσων νοημάτων με τις τόσες αποχρώσεις, για τις οποίες μόλις μίλησα παραπάνω. Η ροή αυτή είναι γενικά αθόρυβη, “εκεί”, κάτω κι ανάμεσα από την επιφάνεια των γραμμών που διαβάζω, οι οποίες είναι λιτές, πολύ λιτές και συχνά φαινομενικά ήσυχες και όχι δραματικές. Φτάνει “εδώ”, επάνω, μόνο ένας μακρινός απόηχος της βαθιάς βοής που διαρκώς υπονοείται ως υπόγειο, δεύτερο κείμενο, κάτω από αυτό που αντιλαμβάνεται άμεσα ο λογικός και “κανονικός” μου νους, διαβάζοντας. Κάπου – κάπου όμως εκρήγνυται ανάμεσα από τις γραμμές της επιφάνειας του κειμένου, σαν πίδακας, ο αναβρασμός από τα βάθη – τότε, το κείμενο γίνεται, για μια-δυο φράσεις ή παραγράφους, έντονα δραματικό, φανερώνονται τα σπλάχνα, σπάει η ήσυχη επιφάνεια της κυριολεκτικής ανάγνωσης, λες και τη χτυπά κεραυνός εν αιθρία από τα κάτω.

 

*** Όσον αφορά στο ψυχολογικό κομμάτι της δημιουργίας του βιβλίου, έτυχε να μάθω πως τα “Πλυμένα λάβαρα” γράφτηκαν εκρηκτικά, μαζεμένα, χωρίς η Κανδύλη να έχει ξαναγράψει στο παρελθόν και, από τότε, ήταν σαν να άνοιξε ένας μαγικός κόσμος τον οποίον εξερευνά διαρκώς γράφοντας συστηματικά. Τα κείμενα του βιβλίου φυσικά δεν είναι ισοδύναμα μεταξύ τους, αλλά πάλι, το αποτέλεσμα είναι κάπως παράδοξο, αν σκεφτεί κανείς πως πρόκειται για την πρώτη προσπάθεια γραπτής έκφρασης.

Ίσως, τότε, τεράστιες χθόνιες αλλαγές μέσα της, να την οδήγησαν σε μεγάλες ανακατατάξεις. Μάλλον για όλους μας ισχύει πως όταν έρχεται ο καιρός και βασανιστικά “αυτο-οργανώνονται” σε νέα σχήματα τα βαθύτερά μας κομμάτια (τα Τάρταρα του καθενός μας), ενίοτε ανοίγουν κανάλια που συνδέουν τα τρίσβαθα της ανθρώπινης ψυχής μας με τον νου μας. Το αποτέλεσμα είναι ότι εισρέει πολύ βαθιά ουσία της ύπαρξής μας στα κανάλια αυτά, η οποία, φτάνοντας στον συνειδητό μας νου μπορεί να πάρει σχήμα μέσω της έντεχνης έκφρασης –  όπως το μάγμα που κυλώντας από τον κρατήρα σιγά-σιγά στερεοποιείται. Μπορεί κάπως έτσι να έγινε και να προέκυψαν τα “Πλυμένα λάβαρα” με τη μορφή που έχουν, ακόμα και ως πρώτο δείγμα γραφής.

 

*** Κάτι που ενισχύει τα παραπάνω, είναι ότι, επίσης τυχαίνει, να ξέρω και το εξής: για την Κανδύλη συχνά είναι σχεδόν σαν να έγραψε κάποιος “άλλος” αυτά τα κείμενα. Όμως έτσι γίνεται. Επειδή το βαθύ μέσα μας είναι απροσπέλαστο για τον νου και την τάξη της  λογικής μας, όταν δικά μας πράγματα βαθύτατης προέλευσης καταφέρνουν να πάρουν σχήμα στον νου και το συνειδητό μας, αρχικά φαντάζουν “ξένα”, σαν να τα έφτιαξε κάποιος “άλλος”, ο οποίος δεν ανήκει στη συνηθισμένη μας αυτοσυναίσθηση. Γι’ αυτό και δεν είναι σπάνιο, ύστερα από δημιουργική έκσταση (και όχι μόνο καλλιτεχνική), κάποιοι να “σκίζουν”, να καταστρέφουν αυτό που δημιούργησαν – γιατί βιώνουν ως αλλότρια και απειλητικά τα ίδια τους τα κομμάτια που γέννησαν το δημιούργημα. 

Θέλει αρετή και τόλμη η αποδοχή του άγνωστου και ακατανόητου μέσα μας. Γι’ αυτό και, τελικά, ίσως τα “Πλυμένα λάβαρα” του βιβλίου αυτού (αλλά και του καθενός μας), κατά μία έννοια, να αντιστοιχούν στην ίδια η ύπαρξή μας που αποπειράται να “ξεπλένεται” διαρκώς από ό,τι την εμποδίζει να “είναι” η ουσία της…

Σε κάθε περίπτωση, σου εύχομαι Μαρία να χαίρεσαι με όλη σου την καρδιά αυτήν την επικοινωνία των σπλάχνων σου με το νοητικό σου μέρος. Και να παράγεις όμορφα πράγματα, με ουσία που φέρει τα έντιμα αποτυπώματα της προσπάθειάς σου να είσαι ό,τι γίνεσαι κατά τη διαδρομή σου στη ζωή και τις δημιουργικές σου αναζητήσεις.     

Πέτρος Θεοδώρου, Ιούλιος 2018

… Γιάννης Ρίτσος: από τη «Φαίδρα»

Το πρωί, μόλις ξυπνήσουμε (πιο κουρασμένοι απ’ όσο πριν απ’ τον ύπνο) πρώτη κίνησή μας, πριν ακόμα πλυθούμε, πριν πιούμε τον καφέ μας, ν’ απλώσουμε το χέρι να πάρουμε απ’ το κομοδίνο το στεγνό μας προσωπείο να το εφαρμόσουμε σαν ένοχοι στο πρόσωπό μας άλλοτε με αλευρόκολλα ή ψαρόκολλα, άλλοτε με τη γλοιώδη εκείνη κόλλα που κολλούν τα πετσιά οι τσαγκαράδες. Κι όλη μέρα να νιώθεις την κόλλα να ξεραίνεται, να ξεκολλάει, κομμάτια – κομμάτια απ’ το δέρμα σου· να μη σε αγγίζει κατευθείαν το φως, ο αέρας, το νερό, ένα χέρι ή το δικό σου χέρι· κι από πάνω νάχεις το φόβο μήπως ξεκολλήσει ολόκληρο το προσωπείο από μια αθέλητη σύσπαση χαμόγελου· μην πέσει μέσα στο πιάτο σου με το κοκκινιστό κοττόπουλο, ακριβώς την ώρα που λες “καθόλου δεν πεινώ”· μη και φανεί ολόγυμνη η άγριά σου πείνα, η αστείρευτη πείνα.

Γιάννης Ρίτσος, 1979, «Φαίδρα», από την «Τέταρτη Διάσταση» (ΣΤ΄τόμος από τα «Άπαντα», Κέδρος, Αθήνα)
_________________________
Το απόσπασμα αυτό αναρτήθηκε στο fb τον Ιούλιο του 2018, συνοδευόμενο από το ακόλουθο κείμενο:


Ένα ιδιότυπο «ΤΕΣΤ»=

Λέγεται ότι πολλοί, μόλις ξυπνούν το πρωί, με την τσίμπλα ακόμα στο μάτι, η πρώτη τους δουλειά είναι να ψάξουν στα τυφλά το κινητό, να μπουν στο fb για να δουν «τι έγινε» όσο δεν είχαν επαφή με την οθόνη.

Ε, βγάλτε από το παρακάνω εκπληκτικό ποίημα τη λέξη «προσωπείο», βάλτε «κινητό-fb» και, voila!!… προβάλλουν σε μία αδιανόητα πιστή μεταφορά η κόλλα, ο αποκλεισμός του πραγματικού προσώπου για να μην αγγιχτεί κατευθείαν από το φως, τον αέρα, το νερό, ένα χέρι, ακόμα και το δικό μας χέρι και, κυρίως, η ΠΕΙΝΑ…. ποια πείνα;

Ας αναλογιστεί καθένας μας, στις μέρες μας της δήθεν ευδαιμονίας, για την άγρια, αστείρευτη πείνα μέσα του για ελάχιστη έστω αλήθεια, για ψήγματα αυθεντικότητας, γνήσιας γαλήνης και γνήσιας συντροφιάς…

Live vid=gr=“Τα αιρετικά”-[9] Γίνεται να μην τελειώνουν οι έρωτές μας;

Στη σαρωτική εμπειρία του έρωτα τα συναισθήματα γενικώς είναι εκρηκτικά, θυελλώδη, αβάσταχτα. Μια θαρρείς ακατανίκητη δύναμη μας έλκει «προς» τον Άλλον στροβιλίζοντάς μας και ταυτόχρονα μας μεταμορφώνει. Νιώθουμε ότι εισερχόμαστε σε ένα απέραντο λιβάδι αιωνιότητας. Οπότε, μοιραία, θρηνούμε σπαραχτικά όταν οι έρωτές μας τελειώνουν, θεωρώντας ότι «κακώς» τελειώνουν. Γενικώς, στη ζωή και την τέχνη, οι έρωτές μας «θα έπρεπε» να είναι αιώνιοι και θεωρείται ότι «κακώς» τελειώνουν – ατυχία, μοιραίο, κάτι τελοσπάντων που δεν θα έπρεπε να συμβαίνει. Είναι όμως έτσι; Μήπως το τέλος των ερώτων μας είναι τόσο φυσικό όσο και αναγκαίο για να παραμένουμε ζωντανοί; 

________________________

Για να μην μένουμε εγκλωβισμένοι στο φατσοβιβλίο, σε περίπτωση που ενδιαφέρεστε να ενημερώνεστε απευθείας, σε μηνιαία περίπου βάση, γι’ αυτά που κάνω (βίντεο κάθε είδους, αναρτήσεις κειμένων, ομιλίες, ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ 5, Πολύτεχνο, ομάδες, βιωματικά εργαστήρια, συνεργασίες – συμπράξεις, κλπ), μπορείτε αν θέλετε να μου δώσετε το μέιλ σας χρησιμοποιώντας τη φόρμα του συνδέσμου που ακολουθεί (ώστε να μην εξαρτάται τόσο πολύ η πληροφόρηση και η επικοινωνία μας από το τόσο απρόβλεπτο πλέον fb): 
https://goo.gl/forms/toOSH8ykGe8vPdwI3

 

Πώς με λένε; Κι αν με λέγανε αλλιώς; – τορπιλίζοντας λέξεις και ονόματα

Με αφορμή την ονομαστική μου γιορτή, μια μικρή συζήτηση με μία φίλη και τις τόσο θερμές ευχές που πήρα (με τις οποίες συγκινήθηκα πολύ και είμαι ευγνώμων), σκέφτηκα κάτι σε μια στιγμή και, τελικά, έφτιαξα μια 2η Σημείωση γι’ αυτόν τον μήνα, εκτενή και εξομολογητική.

Αυτό που έγινε είναι ότι προβληματίστηκα, γιατί ξαφνικά θυμήθηκα κάτι που ακούω συχνά: τα ονόματά μας, λέει, έχουν συμβολική σημασία και εμείς καλό είναι να στοχαζόμαστε για ό,τι συμβαίνει με το δικό μας όνομα. Είπα λοιπόν: μήπως πρέπει να με απασχολήσει κι εμένα παραπάνω η σημασία του ονόματός μου;

 

Δεν ξέρω καθόλου για πιθανές μεταφυσικές σημασίες των ονομάτων μας. Και ούτε ενδιαφέρομαι να το ψάξω σε αυτό το επίπεδο.

Για μένα, το όνομά μας είναι ένας ήχος στον οποίο συνηθίζουμε να συμπυκνώνουμε το εγώ μας ώστε να στρεφόμαστε όταν μας καλούν, να υπογράφουμε έγγραφα και συχνά να εννοούμε εμείς οι ίδιοι την αυτοσυναίσθησή μας, ακόμα και όταν παραμένουμε σιωπηλοί.

Μια έμμεση επίδραση του ότι κάπως μας λένε, είναι ότι τυλιγόμαστε με τον μέσο όρο κάποιας λόγω συνειρμών αίσθησης που τριγυρίζει μερικά ονόματα – ας πούμε η Χλόη, η Δάφνη, ίσως μας παραπέμπουν σε ανοιξιάτικη αύρα και ήπια παγανιστική διάθεση, ο Κωνσταντίνος φέρει δόσεις ήρεμης σιγουριάς και θωπευτικού βάρους λόγω του συνειρμού της πορφύρας και πάει λέγοντας.

Πάντως, φαίνεται ότι μοιραία δεχόμαστε στην πλάτη μας έναν μέσο όρο σημασιών που προβάλλονται συλλογικά στα ονόματα μας – όπως συμβαίνει και με κάθε λέξη. Γι’ αυτό άλλωστε και δεν νομίζω ότι κάποιος, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων, εύκολα θα βαφτιζόταν Ιούδας, Ηρώδης, Νέρων, Βελζεβούλης (αν και τούτο το τελευταίο έχει κάτι χαϊδευτικό, γιατί φέρει έναν συνειρμό με το “μπούλης”).

 

Αλλά για μένα άλλο είναι το θέμα, σήμερα. Ξεκινώντας από το ότι ίσως θα έπρεπε να με προβληματίσει το σύμβολο του ονόματός μου, άνοιξα λίγο το θέμα κι αναρωτήθηκα γιατί εμείς οι άνθρωποι ψάχνουμε τόσο επίμονα να τοποθετήσουμε τον εαυτό μας σε κάποιο έστω ασαφώς προδιαγεγραμμένο πλαίσιο προσδιορισμών. Δείτε για παράδειγμα τα ωροσκόπια.

Υπάρχει το κλασικό ωροσκόπιο, το Κινέζικο. Υπάρχει το Ινδιάνικο, καθώς και το τόσο μυστηριώδες και σαγηνευτικά ποιητικό ωροσκόπιο των “μεταβάσεων” του αρχαίου σοφού Σαλαντιμπάν (ο οποίος κανείς δεν ξέρει αν υπήρξε ή όχι, ούτε αν η καταγωγή του ήταν όντως, όπως λέγεται, από την Αιθιοπία, στα βάθη της οποίας έζησε από τα 21 του μέχρι τα 116 χρόνια του  και ο οποίος κοιμόταν πάντα μέρα και διαλογιζόταν ή συναντούσε τους πιστούς πάντα στο τρυφερό χνούδι του σκοταδιού της νύχτας).

 

Όμως, γιατί εμείς χαιρόμαστε όταν μας λένε τα γνωρίσματα μιας κατηγορίας κάποιου ωροσκοπίου ή μιας οποιασδήποτε μεθόδου ταξινόμησης και προσπαθούμε να δούμε αν μας ταιριάζουν ή όχι αυτά τα γνωρίσματα; Μάλιστα, τις πιο πολλές φορές, σκανδαλωδώς, φαίνεται να μας ταιριάζουν, ακόμα κι αν είμαστε Τοξότες και κατά λάθος μας διαβάσουν το ωροσκόπιο του Λέοντα.    

 

Από τη μια μεριά, είναι σίγουρα ευχάριστο να ασχολούμαστε με τον εαυτό μας – ιδιαίτερα όταν άνθρωποι, τα σημεία των καιρών και το σύμπαν το ίδιο μας τσαλαπατούν ξεδιάντροπα στη μηδαμινότητά μας, καθημερινά.

Δηλαδή, όπως νιώθουμε όμορφα να κάνουμε ζεστό long play μπάνιο και να απλώνουμε πάνω μας μυρωδικές και θεραπευτικές κρέμες χαϊδεύοντας το κορμί μας, είναι σίγουρα ευχάριστο να ασχολούμαστε και με το “Ποιος είμαι; Για να δούμε, είμαι αυτός που λέει αυτό το ωροσκόπιο; Μήπως είμαι κάτι παραπάνω ή λιγότερο;” Είναι μια αφορμή να ασχολούμαστε μ’ εμάς, να νιώθουμε λίγο σημαντικοί στα μάτια μας – κάπως όπως όταν στηνόμαστε μπροστά στο σέλφι μας όλο λαχτάρα για το tag που θα κάνουμε. 

Κοντολογίς, θαρρώ πως ένας από τους τόσους πιθανούς λόγους για τους οποίους μας αρέσει τόσο να βλέπουμε αν ταιριάζουμε σε πλαίσια έτοιμων κατηγοριών βάσει γνωρισμάτων, βρίσκεται στο ότι είναι δύσκολο να αυτο-προσδιοριζόμαστε, να νιώθουμε υποκείμενα, άτομα, τελοσπάντων “κάποιοι” μέσα στις θύελλες των εποχών και την απεραντοσύνη του σύμπαντος. Και βέβαια, εδώ που τα λέμε, η ιδέα ότι δεν είσαι ούτε καν σκουπιδάκι σε μία αχανή και άχρονη αυλή θαυμάτων που δεν σε ρωτάει για τίποτα, δεν αντέχεται εύκολα…  Ενώ ένα έτοιμο πλαίσιο γνωρισμάτων μας δανείζει σχήμα, το οποίο μπορεί να χρειαζόμαστε ακόμα κι αν κάποιες φορές αυτό μας στραγγαλίζει.

 

Κατέληξα λοιπόν, ότι το να ψάχνω τι μπορεί να “σημαίνει” συμβολικά το όνομά μου (που είναι κι αυτό ένα πλαίσιο σημασιών), είναι σαν να τσεκάρω αν ταιριάζω σε ένα ωροσκόπιο.

Οπότε, τουλάχιστον για το όνομά μου, ευχαριστώ πολύ, δεν θα πάρω…  Δεν θα με απασχολήσει ούτε ένα λεπτό η σημασία του. Γιατί ούτως ή άλλως δεν το διάλεξα εγώ.

Ακριβώς όπως, όταν γεννιόμαστε, κανείς δεν μας ρώτησε αν θέλαμε να γεννηθούμε σ’ αυτήν τη χώρα, πόλη ή χωριό, αυτήν την ιστορική περίοδο, αυτήν την εποχή του χρόνου και, κυρίως, από αυτούς τους γονείς.

 

Ανοίγουμε τα μάτια μας και παίρνουμε την πρώτη καυτή ανάσα μας μέσα σε μία ήδη προκατασκευασμένη φάτνη προσδοκιών του περιβάλλοντος. Προτού γεννηθούμε, όπως λέει ο Aldo Carotetnuto, ήδη μας έχουν φανταστεί. Έχει φτιαχτεί ένα σχήμα, εμείς ξεπηδούμε μέσα σ’ αυτό χωρείς να ερωτηθούμε, παίρνουμε στα χέρια μια σκυτάλη που μας πασάρουν, μας λένε “και τώρα, τρέχουμε!” – κι εμείς, τρέχουμε.

 

Είναι ήδη εξαιρετικά δύσκολο μέσα σε τόσες και τόσες στρώσεις “προκάτ” σημασιών να χτίσω ένα κάπως αξιοπρεπές “εγώ είμαι” κοιτώντας με συμπάθεια εμένα, τον ουρανό και κάποιους λίγους Άλλους του είδους μας… Σ’ αυτόν τον αγώνα εξατομίκευσης, σαν δημιουργός κοσμημάτων, πρέπει να ασχολούμαι με τη λεπτομέρεια και να βάζω ό,τι απολύτως προσωπική σφραγίδα μπορώ σε όσα κάνω μόνος μου με το σύμπαν ή καθώς συναντώ εσένα, εσένα, εσάς.

 

Θέλω να πάψω να ασχολούμαι με έτοιμα πλαίσια, με ό,τι έτοιμο πετιέται πάνω μου από δω κι απο κει και με τυλίγει σαν δίχτυ Ρωμαίου μονομάχου σωριάζοντάς με στην άμμο της αρένας, με τη σκόνη της σαν κυρίαρχη εικόνα αυτού του κόσμου.

Δεν θέλω να πορεύομαι παραπατώντας σαν μεθυσμένος ανάμεσα σε κάδους σκουπιδιών με το μεθύσι μου να σκεπάζει τη βρώμα τους.

Δεν οδηγεί πουθενά να κάθεσαι στριμωγμένος στα σκοινιά του ριγκ και να σε νοιάζει μόνο να αποφεύγεις μπουνιές. Χρειάζομαι το κέντρο μου, χρειάζομαι να ασχολούμαι με το τι εκπορεύεται απευθείας από “εκεί μέσα και κάτω”, τι γεννώ εγώ ο ίδιος, όμορφα, καθαρά, ίσια μέσα από την ουσία μου, και όχι μόνο τι μπορώ να κάνω “ως προς” ό,τι έρχεται καταπάνω μου.

 

Οπότε, αποφάσισα να μην ασχοληθώ καθόλου με το τι μπορεί να σημαίνει ή μη το όνομά μου. Είναι πλέον δικό μου – ασχέτως αν μου φορέθηκε φέσι – θα το παίρνω μαζί μου, εύπλαστο σαν συννεφένια πρώτη ύλη, και θα το προσαρμόζω “εγώ” σε ό,τι γίνομαι στη διαδρομή μου, αντί να μπαίνω μέσα στα μύρια όσα μπορεί “εκείνο” να σημαίνει.

Όπως και να το κάνουμε, αλλιώς ηχεί το “με λένε Χ” (ποιος σε λέει Χ; ποιος κάποτε σε είπε Χ χωρίς να σε ρωτήσει;) κι αλλιώς ηχεί το “Είμαι ο Χ”…

Άσε που το κόλπο με τη σημασία των ονομάτων, έχει συχνά να κάνει και με βρόμικες μισοτελειωμένες υποθέσεις και οικογενειακά μυστικά που παραδίδονται μη συνειδητά από γενιά σε γενιά.

Δηλαδή, αν ο παππούς μου ο Πέτρος ήταν έρμαιο της γιαγιάς μου, εγώ πρέπει να τσεκάρω αν κάνω το ίδιο ή αν, αντιθέτως μαστιγώνω τις γυναίκες; Προτιμώ να κάνω ό,τι κάνω με τις γυναίκες γιατί το θέλω και είμαι εγώ και όχι ως προς το τι έκανε ο παππούς μου του οποίου το όνομα φέρω. Κι ακόμη, χαίρομαι πολύ που δεν νιώθω καθόλου τη στερεότητα της πέτρας ως μόνιμο γνώρισμά μου και, κυρίως, που δεν νιώθω καθόλου, μα καθόλου “Άγιος”…

 

Στο κάτω-κάτω, μια χαρά είναι το όνομά μου. Έχει πρώτο – πρώτο αυτό το “π” το οποίο είναι από τη φύση του χτυπητό, ζωηρό – ξυπνά αμέσως όχι μόνο εμένα που το ακούω αλλά κι αυτόν που με καλεί, μας βάζει σε μια εγρήγορση επικοινωνίας (όχι πάντα ευχάριστη, αλλά πάντως εγρήγορση). Κι έπειτα είναι κι εκείνα τα “τ” και “ρ” που τριζοβολάνε όμορφα μεταξύ τους σαν κλαρούδια που καίγονται και δημιουργούν κέντρο βάρους, ισορροπία στον ήχο…

Μια χαρά είναι, και φιλότιμα θα πάλευα (μέχρι τελικής πτώσεως) να είμαι επίσης μια χαρά, όποιο και νάταν το όνομα που που δώσανε, μαζί με τόσα άλλα (φτερά ή φορτία, δεν έχει σημασία, σημασία έχει το ότι δεν ρωτήθηκα…).

 

Να αποφύγουμε το πλαίσιο του κόσμου μέσα στον οποίο γεννιόμαστε, δεν γίνεται.. Ακόμα και το “Κανένας” του Οδυσσέα στον Κύκλωπα, όνομα είναι… Ας φτιάχνουμε λοιπόν όσο και όπως μπορούμε το πλαίσιο αυτό βλέποντάς το σαν όμορφη φωλιά και όχι σαν το κρεβάτι του Προκρούστη.

 

Όπως λέει κι ο Τάκης Σινόπουλος, “Γιατί δέχεσαι υποταγμένος το κοινώς αποδεχτό νόημα, τη σημασία πού σού έχει επιβληθεί αυτών ή εκείνων των λέξεων; Γιατί δεν τις τορπιλίζεις;”   

_______________________

Live vid=gr=“Τα αιρετικά”-[8] Αξίζεις άραγε την εύθραυστη εμπιστοσύνη μου;

Λέμε συχνά, ή ακούμε να μας λένε: “πρόδωσες την εμπιστοσύνη μου!”…: “ποτέ δεν περίμενα ότι θα μου έκανες κάτι τέτοιο…”, “πού να το φανταστώ ότι ήσουν και τέτοιος …”, “καλά, δεν με σκέφτηκες καθόλου όταν το έκανες αυτό;…”, “τόσον καιρό ήσουν άλλος, ζούσα ένα ψέμα μαζί σου” κλπ. 
Τι σημαίνει κυριολεκτικά η λέξη «εμπιστοσύνη» και πώς της αλλάζουμε τα φώτα στην καθημερινότητά μας; Μήπως ενίοτε την καταντούμε εργαλείο ελέγχου του Άλλου και δικαιολογία για να θυματοποιούμαστε εμείς οι ίδιοι; Πότε, σε ποιον και σε τι μπορούμε να έχουμε κυριολεκτικά «εμπιστοσύνη»;
________
Για να μην μένουμε εγκλωβισμένοι στο φατσοβιβλίο, σε περίπτωση που ενδιαφέρεστε να ενημερώνεστε απευθείας, σε μηνιαία περίπου βάση, γι’ αυτά που κάνω (βίντεο κάθε είδους, αναρτήσεις κειμένων, ομιλίες, ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ 5, Πολύτεχνο, ομάδες, βιωματικά εργαστήρια, συνεργασίες – συμπράξεις, κλπ), μπορείτε αν θέλετε να μου δώσετε το μέιλ σας χρησιμοποιώντας τη φόρμα του συνδέσμου που ακολουθεί (ώστε να μην εξαρτάται τόσο πολύ η πληροφόρηση και η επικοινωνία μας από το τόσο απρόβλεπτο πλέον fb): 
https://goo.gl/forms/toOSH8ykGe8vPdwI3

 

Η γλώσσα και τα όρια των λέξεων

Σημείωση = 

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το ΒΙΒΛΙΟ μου “Ο χορός των θαυμάτων: τα μεγάλα ταξίδια στα μικρά βήματα”
εκδόσεις ΡΩΜΗ, Μάιος 2017

Επίσης, είναι ανάρτηση ως «σημείωση» («Note») στο fb τον Ιούνιο του 2018.

Για λόγους καθαρά πρακτικούς, ΔΕΝ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΩ εδώ τη βιβλιογραφία. Εάν ενδιαφέρεστε, παρακαλώ επικοινωνήστε και θα σας διαθέσω με χαρά τις πηγές.

____________________

Η “γλώσσα” (“language”) που χρησιμοποιώ είναι το λεξιλόγιό μου αλλά και ο τρόπος μου να εκφράζομαι (τόνος φωνής, άρθρωση, ταχύτητα κλπ)· ενέχει ούτως ή άλλως τη στάση μου, τις αναστολές μου, τη διάθεσή μου, τις προθέσεις μου, τη ματιά μου στον Άλλον. Επίσης, ενέχει το «κανάλι» στο οποίο του απευθύνομαι.

Για παράδειγμα, όταν λέω “και μόνο που αγγίξαμε αυτό το θέμα το στομάχι μου σφίγγεται και ζαλίζομαι, είναι σαν να πέφτω από ψηλά”, μιλώ σε ένα “κανάλι” το οποίο αφορά στη σωματικότητά μου· όταν λέω “μιλώντας γι’ αυτά δυσκολεύομαι και ποτέ δεν τα καταφέρνω να πω αυτό που θέλω”, μιλώ σε ένα «κανάλι» κυρίως νοητικό, στο οποίο σκέφτομαι και συνυπολογίζω.

Η γλώσσα είναι πολύτιμη στο είδος μας· επίσης, είναι ένα εξ ορισμού ανακριβές εργαλείο, που όμως έχει μεγάλη σημασία στην κουλτούρα μας. Ωστόσο, οι λέξεις αποδίδουν πάντα μόνο κατά προσέγγιση αυτό που βιώνουμε. Όταν επιχειρούμε να χωρέσουμε την εμπειρία σε λέξεις, μπορεί κάτι να κερδίζεται αλλά σίγουρα και κάτι χάνεται: κάτι από την ολότητα, τη βιωμένη αλήθεια, τον πλούτο, την εντιμότητα της εμπειρίας (Stern, 2004, σ. 144).

Περιγράφοντας φραστικά την εμπειρία, ούτως ή άλλως την τεμαχίζουμε, σπάμε την ολότητα και κυρίως την αμεσότητά της, καθώς την περιορίζουμε σε μία σειραϊκή παράθεση λέξεων – δηλαδή νοητικών αφαιρέσεων. Η άμεση διαπροσωπική εμπειρία περνά με τη γλώσσα σε ένα πιο αφηρημένο και απρόσωπο επίπεδο: άλλο πράγμα είναι αυτό που βιώνουμε και άλλο είναι η λεκτική του έκφραση.

Οι εμπειρίες μας μεταφέρονται εμμέσως και μερικά με τη γλώσσα, ενώ άμεσα με την άδηλη και μη συνειδητή εξωλεκτική μας επικοινωνία μέσω του υπόγειου και μη συνειδητού διαλόγου των σωμάτων μας.

Ο Mann (2010, σ. 193) ότι όσο πιο υποκειμενική είναι η χρήση της γλώσσας, τόσο εγγύτερα βρισκόμαστε στην αμεσότητα της εμπειρίας, – γι’ αυτό και η χρήση της μεταφοράς και της εικόνας είναι μια σπουδαία εκφραστική δυνατότητα, με ένα επίπεδο κατανόησης που υπερβαίνει τις χρησιμοποιούμενες λέξεις. Άλλωστε, για τους Cox & Theilgard (όπως παραπέμπει ο Hodges, 2003, σ. 256), η αυθόρμητη εικόνα φτάνει κιόλας στον πυθμένα προτού καν αναδεύσει την επιφάνεια.

 

Ο Heidegger (2009), θεωρεί τη γλώσσα ως μία εξαιρετικά καθοριστική λειτουργία, με τη δύναμη να υποτάσσει το υποκείμενο, το οποίο μοιραία πρέπει στη διαδρομή του να συνθέσει τη δική του, προσωπική και αυθεντική γλώσσα, χωρίς να σκέφτεται αν αυτή είναι κατανοητή ή όχι από τον κοινό νου (ο Heidegger πίστευε ότι η ποίηση συνιστά μία από τις μορφές έκφρασης μιας τέτοιας γλώσσας).

Ο Merleau-Ponty (2002) διαχωρίζει την δευτερογενή από την πρωτογενή έκφραση. Αναφέρεται στην “ομιλούμενη γλώσσα” (τη δευτερογενή έκφραση), η οποία αφορά στη χρήση λέξεων, δηλαδή σημείων ή/και συμβόλων σε ένα γλωσσολογικό επίπεδο. Ωστόσο, η Busch (2015, σ. 280), σημειώνει ότι με τον όρο “ομιλούσα γλώσσα” (ή πρωτογενής έκφραση), ο Merleau-Ponty φέρνει στο προσκήνιο τη σημασία της χειρονομίας και τη σωματική διάσταση της ομιλίας, θεωρώντας την ένα κατεξοχήν σωματικό φαινόμενο. Βλέπει την κίνηση του σώματος ως τη βάση της σύνδεσής μας με τον κόσμο και τις λέξεις να φέρουν, εκτός από τη σημασία τους ως έννοιες, ένα υπαρξιακής απόχρωσης πρωτογενές νόημα· αυτό το νόημα βρίσκεται σε άμεση σχέση με την παραγωγή μιας αίσθησης που βασίζεται στη σωματική και συναισθηματική διάσταση της χειρονομίας.

Η ομιλούσα γλώσσα προηγείται της ομιλούμενης, είναι αυστηρά υποκειμενική και ταυτοχρόνως, εξορισμού της, δια-υποκειμενική (ο Merleau-Ponty μιλά για “δια-σωματικότητα” – “intercorporeality”). 

Με αφορμή την ομιλούσα γλώσσα, ας αναλογιστούμε ότι το μωρό έχει ένα εκφραστικό ρεπερτόριο εξαιρετικά άμεσο και ζωντανό, συνεπέστατο με την άμεση εμπειρία του. Καθώς μεγαλώνοντας χτίζουμε το λεξιλόγιό μας, οι λέξεις, παραμένοντας εξ ορισμού τους στο νοητικό επίπεδο, μπορεί να φτάσουν να αντικαθιστούν την εμπειρία παρά να την εκφράζουν, οπότε μοιραία χάνονται σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, οι λεπτές αποχρώσεις των άμεσων, ζωντανών και απολύτως προσωπικών μας βιωμάτων…

Λέω “νιώθω απόγνωση” και συχνά νιώθω αυτό που περίπου δηλώνει συνήθως η κατά μέσον όρο  χρήση αυτής της λέξης. Προσαρμόζω την ίδια την υφή του μοναδικού συναισθήματός μου εκείνης της στιγμής, στη γενικευμένη σημασία της έκφρασης που χρησιμοποιώ για να περιγράψω την εμπειρία μου, αρκούμενος να νιώθω αυτό που περίπου, κατά προσέγγιση, υπονοεί η “κατά μέσο όρο” χρήση της λέξης.

 

Τέλος, αντιγράφω εδώ λίγες γραμμές από το “Νυχτολόγιο” του Τάκη Σινόπουλου (1978), γιατί αναφέρεται ακριβώς στο ζήτημα της γλώσσας:

“Πιάσε από την αρχή τη γλώσσα σου. Κοίταξε τον τρόπο που εσύ την κάνεις να δουλέψει, να λειτουργήσει. Πώς συνταιριάζεις τις λέξεις στη γλώσσα; Σε τι κανόνες, σε τι νόμους υπακούεις; Γιατί δεν γκρεμίζεις αυτό το καλοστημένο (ή δήθεν) γλωσσικό σου οικοδόμημα, γιατί δεν το ξαναφτιάχνεις από την αρχή, με άλλη γραμματική, με άλλη σύνταξη άλλες λέξεις, (ακόμα κι αυτό) άλλες σχέσεις, συναρτήσεις, δομές; Γιατί δέχεσαι υποταγμένος το κοινώς αποδεχτό νόημα, τη σημασία πού σού έχει επιβληθεί αυτών ή εκείνων των λέξεων; Γιατί δεν τις τορπιλίζεις; Γιατί φοβάσαι; Δεν είναι αργά. Έτσι κι αλλιώς επικοινωνία δεν υπάρχει. Είναι απαράδεχτο να φοβάσαι”.

Live vid=gr=“Τα αιρετικά”-[7] Υπάρχει αυτό που λέμε ‘χρόνος’-τελικά;

UPLOADED= Ιούνιος 2018 στο Fb. LINK to Fb:

https://www.facebook.com/100010682622827/videos/602017540164328/?id=100010682622827

___________________

Για το περιεχόμενο του βίντεο, με αφορμή ένα σχόλιο στο fb:

 Χαρίκλεια Βαιλείου:

Η ομιλια σου εκτος των αλλων διατυπωνει καποια ουσιωδη ζητηματα προς συλλογισμο καθως αποτελει εναυσμα προς εμβριθή συζητηση. Πόσο τελικα τα πορισματα της μοντερνας φυσικης μας συνδραμουν στην καθημερινη ευδαιμονια μας ή στην ψυχικη ισορροπια η στην αντιμετωπιση των υπαρξιακων μας φοβων;;;

 

Απάντηση:

Είναι, κατ’ εμέ, θέμα χρήσης των πορισμάτων. Όταν τα πορίσματα της φυσικής γίνονται οι βάσεις για κατορθώματα τεχνολογικά που βελτιώνουν τη ζωή, όλα καλά.

Κι όλα καλά, επίσης, όταν εμπνέουν φιλοσοφικούς στοχασμούς.

Όταν όμως γίνονται θεμέλιο για φιλοσοφικές και πνευματικού τύπου αυθαιρεσίες εν είδει προτροπής (έστω και έμμεσης) θρησκευτικής πίστης σε κάποια «αλήθεια», θεωρώ ότι βλάπτουν τα μάλα.

Όταν ο φυσικός μου λέει πως οι αισθήσεις μου μου λένε «ψέματα» κι ότι ζω μια ψευδαίσθηση ή ότι ο χρόνος είναι ψέμα κατασκευασμένο στον εγκέφαλό μου, με μία τέτοια διατύπωση υπονοεί ότι «εκεί έξω» υπάρχει κάτι πραγματικό, «αντικειμενικά» υπαρκτό – ενώ η φυσική, σήμερα, μας λέει ότι κανείς δεν ξέρει πώς είναι η φυσική πραγματικότητα, ξέρουμε μόνο ότι κάπως υφίσταται.

Δηλαδή, ο φυσικός που μου λέει για το «ψέμα» υπονοεί ότι κάνω το «λάθος» να πορεύομαι στη ζωή αγκαλιά με την υποκειμενική μου εμπειρία αντί να ρυθμίζω τη ζωή μου με βάση αυτό το «εκεί έξω αντικειμενικά» υπάρχον.

 

Δηλαδή, να κάνω τι;

Να μη με νοιάζει η φθορά, η αρρώστια, ο πόνος, η ασχήμια του κόσμου, γιατί ό,τι βλέπω είναι ψέμα και σε μία άλλη διάσταση τα πράγματα είναι αλλιώς;

Ότι πρέπει να μη με νοιάζει το σώμα μου γιατί αν πεθάνει η ενέργειά μου θα παραμείνει;

 

Έτσι, ακυρώνω την ίδια μου την εμπειρία και ναρκώνεται η ικανότητά μου να διαχειρίζομαι τα ούτως ή άλλως τρομερά υπαρξιακά μας δεδομένα και τα θέματα της συλλογικής μας πραγματικότητας.

Επιπλέον, αυτός ο φυσικός, διαπράττει, ανθρωπιστικά, βία, διότι, μου λέει να αμφισβητώ την υποκειμενική (φαινομενολογική) μου εμπειρία.

Το να μου πει «κοίτα, μην παίρνεις ως δεδομένο ότι ο κόσμος είναι όπως τον παρουσιάζουν οι αισθήσεις σου», είναι ένα πράγμα, κι είναι εντάξει, γιατί όντως, ο ανθρωπομορφισμός του προπερασμένου αιώνα έχει πλέον ξεπεραστεί.

Το να μου λέει όμως να θεωρώ ψέμα την υποκειμενική μου εμπειρία… είναι άλλο πράγμα και μάλιστα εγκληματικό!

Είναι σαν να λέμε σε έναν ψυχωσικό που βλέπει δράκους να πετούν «δεν υπάρχουν δράκοι, μη φοβάσαι» – μία αντιμετώπιση εντελώς παρωχημένη, βίαιη και λανθασμένη από πάνω μέχρι κάτω.

 

Άλλο να αμφισβητώ τα δεδομένα των αισθήσεών μου (κάτι παμπάλαιο και γνωστό) κι άλλο την ίδια μου την ύπαρξη και την φαινομενολογική βίωση του κόσμου.

Γιατί, φαινομενολογικά, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ψέμα, υπάρχει μόνο το υποκειμενικό βίωμα, κι αυτή είναι η βάση όλων των ανθρωπιστικών προσεγγίσεων, σήμερα.

Οποιαδήποτε αλλαγή ξεκινά από αυτό που ΗΔΗ είμαι, από αυτό που βιώνω, από την επεξεργασία του, κι ΟΧΙ από την άρνησή του εν ονόματι οποιασδήποτε μη βιωματικής «αλήθειας»!!!

Μία τέτοια χρήση των πορισμάτων της φυσικής, για μένα, είναι απαράδεκτη, ένα κακέκτυπο new age γκουρού που μετά τη δεκαετία του εξήντα γέμισαν τον κόσμο, πατώντας σε αφελή «παντρέματα» φυσικής και φιλοσοφίας.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

gr=Περί ψυχοθεραπείας: [3] Για την ψυχοθεραπεία Gestalt

 

Συνέντευξη (ΜΕΡΟΣ 3ο) στο κανάλι «ΔΙΚΤΥΟ tv» των Σερρών,  με τη Μαρία Νάβαλη στην εκπομπή «2 ώρες μαζί», τον Δεκέμβριο του 2017, στα πλαίσια ομιλίας που διοργάνωσε το Κολέγιο DEI (Θεσσαλονίκη) και το ΚΕΔΗΣ