Videos

Live vid=gr=“Τα αιρετικά”-[9] Γίνεται να μην τελειώνουν οι έρωτές μας;

Στη σαρωτική εμπειρία του έρωτα τα συναισθήματα γενικώς είναι εκρηκτικά, θυελλώδη, αβάσταχτα. Μια θαρρείς ακατανίκητη δύναμη μας έλκει «προς» τον Άλλον στροβιλίζοντάς μας και ταυτόχρονα μας μεταμορφώνει. Νιώθουμε ότι εισερχόμαστε σε ένα απέραντο λιβάδι αιωνιότητας. Οπότε, μοιραία, θρηνούμε σπαραχτικά όταν οι έρωτές μας τελειώνουν, θεωρώντας ότι «κακώς» τελειώνουν. Γενικώς, στη ζωή και την τέχνη, οι έρωτές μας «θα έπρεπε» να είναι αιώνιοι και θεωρείται ότι «κακώς» τελειώνουν – ατυχία, μοιραίο, κάτι τελοσπάντων που δεν θα έπρεπε να συμβαίνει. Είναι όμως έτσι; Μήπως το τέλος των ερώτων μας είναι τόσο φυσικό όσο και αναγκαίο για να παραμένουμε ζωντανοί; 

________________________

Για να μην μένουμε εγκλωβισμένοι στο φατσοβιβλίο, σε περίπτωση που ενδιαφέρεστε να ενημερώνεστε απευθείας, σε μηνιαία περίπου βάση, γι’ αυτά που κάνω (βίντεο κάθε είδους, αναρτήσεις κειμένων, ομιλίες, ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ 5, Πολύτεχνο, ομάδες, βιωματικά εργαστήρια, συνεργασίες – συμπράξεις, κλπ), μπορείτε αν θέλετε να μου δώσετε το μέιλ σας χρησιμοποιώντας τη φόρμα του συνδέσμου που ακολουθεί (ώστε να μην εξαρτάται τόσο πολύ η πληροφόρηση και η επικοινωνία μας από το τόσο απρόβλεπτο πλέον fb): 
https://goo.gl/forms/toOSH8ykGe8vPdwI3

 

Live vid=gr=“Τα αιρετικά”-[8] Αξίζεις άραγε την εύθραυστη εμπιστοσύνη μου;

Λέμε συχνά, ή ακούμε να μας λένε: “πρόδωσες την εμπιστοσύνη μου!”…: “ποτέ δεν περίμενα ότι θα μου έκανες κάτι τέτοιο…”, “πού να το φανταστώ ότι ήσουν και τέτοιος …”, “καλά, δεν με σκέφτηκες καθόλου όταν το έκανες αυτό;…”, “τόσον καιρό ήσουν άλλος, ζούσα ένα ψέμα μαζί σου” κλπ. 
Τι σημαίνει κυριολεκτικά η λέξη «εμπιστοσύνη» και πώς της αλλάζουμε τα φώτα στην καθημερινότητά μας; Μήπως ενίοτε την καταντούμε εργαλείο ελέγχου του Άλλου και δικαιολογία για να θυματοποιούμαστε εμείς οι ίδιοι; Πότε, σε ποιον και σε τι μπορούμε να έχουμε κυριολεκτικά «εμπιστοσύνη»;
________
Για να μην μένουμε εγκλωβισμένοι στο φατσοβιβλίο, σε περίπτωση που ενδιαφέρεστε να ενημερώνεστε απευθείας, σε μηνιαία περίπου βάση, γι’ αυτά που κάνω (βίντεο κάθε είδους, αναρτήσεις κειμένων, ομιλίες, ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ 5, Πολύτεχνο, ομάδες, βιωματικά εργαστήρια, συνεργασίες – συμπράξεις, κλπ), μπορείτε αν θέλετε να μου δώσετε το μέιλ σας χρησιμοποιώντας τη φόρμα του συνδέσμου που ακολουθεί (ώστε να μην εξαρτάται τόσο πολύ η πληροφόρηση και η επικοινωνία μας από το τόσο απρόβλεπτο πλέον fb): 
https://goo.gl/forms/toOSH8ykGe8vPdwI3

 

Live vid=gr=“Τα αιρετικά”-[7] Υπάρχει αυτό που λέμε ‘χρόνος’-τελικά;

UPLOADED= Ιούνιος 2018 στο Fb. LINK to Fb:

https://www.facebook.com/100010682622827/videos/602017540164328/?id=100010682622827

___________________

Για το περιεχόμενο του βίντεο, με αφορμή ένα σχόλιο στο fb:

 Χαρίκλεια Βαιλείου:

Η ομιλια σου εκτος των αλλων διατυπωνει καποια ουσιωδη ζητηματα προς συλλογισμο καθως αποτελει εναυσμα προς εμβριθή συζητηση. Πόσο τελικα τα πορισματα της μοντερνας φυσικης μας συνδραμουν στην καθημερινη ευδαιμονια μας ή στην ψυχικη ισορροπια η στην αντιμετωπιση των υπαρξιακων μας φοβων;;;

 

Απάντηση:

Είναι, κατ’ εμέ, θέμα χρήσης των πορισμάτων. Όταν τα πορίσματα της φυσικής γίνονται οι βάσεις για κατορθώματα τεχνολογικά που βελτιώνουν τη ζωή, όλα καλά.

Κι όλα καλά, επίσης, όταν εμπνέουν φιλοσοφικούς στοχασμούς.

Όταν όμως γίνονται θεμέλιο για φιλοσοφικές και πνευματικού τύπου αυθαιρεσίες εν είδει προτροπής (έστω και έμμεσης) θρησκευτικής πίστης σε κάποια «αλήθεια», θεωρώ ότι βλάπτουν τα μάλα.

Όταν ο φυσικός μου λέει πως οι αισθήσεις μου μου λένε «ψέματα» κι ότι ζω μια ψευδαίσθηση ή ότι ο χρόνος είναι ψέμα κατασκευασμένο στον εγκέφαλό μου, με μία τέτοια διατύπωση υπονοεί ότι «εκεί έξω» υπάρχει κάτι πραγματικό, «αντικειμενικά» υπαρκτό – ενώ η φυσική, σήμερα, μας λέει ότι κανείς δεν ξέρει πώς είναι η φυσική πραγματικότητα, ξέρουμε μόνο ότι κάπως υφίσταται.

Δηλαδή, ο φυσικός που μου λέει για το «ψέμα» υπονοεί ότι κάνω το «λάθος» να πορεύομαι στη ζωή αγκαλιά με την υποκειμενική μου εμπειρία αντί να ρυθμίζω τη ζωή μου με βάση αυτό το «εκεί έξω αντικειμενικά» υπάρχον.

 

Δηλαδή, να κάνω τι;

Να μη με νοιάζει η φθορά, η αρρώστια, ο πόνος, η ασχήμια του κόσμου, γιατί ό,τι βλέπω είναι ψέμα και σε μία άλλη διάσταση τα πράγματα είναι αλλιώς;

Ότι πρέπει να μη με νοιάζει το σώμα μου γιατί αν πεθάνει η ενέργειά μου θα παραμείνει;

 

Έτσι, ακυρώνω την ίδια μου την εμπειρία και ναρκώνεται η ικανότητά μου να διαχειρίζομαι τα ούτως ή άλλως τρομερά υπαρξιακά μας δεδομένα και τα θέματα της συλλογικής μας πραγματικότητας.

Επιπλέον, αυτός ο φυσικός, διαπράττει, ανθρωπιστικά, βία, διότι, μου λέει να αμφισβητώ την υποκειμενική (φαινομενολογική) μου εμπειρία.

Το να μου πει «κοίτα, μην παίρνεις ως δεδομένο ότι ο κόσμος είναι όπως τον παρουσιάζουν οι αισθήσεις σου», είναι ένα πράγμα, κι είναι εντάξει, γιατί όντως, ο ανθρωπομορφισμός του προπερασμένου αιώνα έχει πλέον ξεπεραστεί.

Το να μου λέει όμως να θεωρώ ψέμα την υποκειμενική μου εμπειρία… είναι άλλο πράγμα και μάλιστα εγκληματικό!

Είναι σαν να λέμε σε έναν ψυχωσικό που βλέπει δράκους να πετούν «δεν υπάρχουν δράκοι, μη φοβάσαι» – μία αντιμετώπιση εντελώς παρωχημένη, βίαιη και λανθασμένη από πάνω μέχρι κάτω.

 

Άλλο να αμφισβητώ τα δεδομένα των αισθήσεών μου (κάτι παμπάλαιο και γνωστό) κι άλλο την ίδια μου την ύπαρξη και την φαινομενολογική βίωση του κόσμου.

Γιατί, φαινομενολογικά, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ψέμα, υπάρχει μόνο το υποκειμενικό βίωμα, κι αυτή είναι η βάση όλων των ανθρωπιστικών προσεγγίσεων, σήμερα.

Οποιαδήποτε αλλαγή ξεκινά από αυτό που ΗΔΗ είμαι, από αυτό που βιώνω, από την επεξεργασία του, κι ΟΧΙ από την άρνησή του εν ονόματι οποιασδήποτε μη βιωματικής «αλήθειας»!!!

Μία τέτοια χρήση των πορισμάτων της φυσικής, για μένα, είναι απαράδεκτη, ένα κακέκτυπο new age γκουρού που μετά τη δεκαετία του εξήντα γέμισαν τον κόσμο, πατώντας σε αφελή «παντρέματα» φυσικής και φιλοσοφίας.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

gr=Περί ψυχοθεραπείας: [3] Για την ψυχοθεραπεία Gestalt

 

Συνέντευξη (ΜΕΡΟΣ 3ο) στο κανάλι «ΔΙΚΤΥΟ tv» των Σερρών,  με τη Μαρία Νάβαλη στην εκπομπή «2 ώρες μαζί», τον Δεκέμβριο του 2017, στα πλαίσια ομιλίας που διοργάνωσε το Κολέγιο DEI (Θεσσαλονίκη) και το ΚΕΔΗΣ

gr=Περί ψυχοθεραπείας: [2] «Σκιά» και μία ολιστική προσέγγιση της ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας

Συνέντευξη (ΜΕΡΟΣ 2ο) στο κανάλι «ΔΙΚΤΥΟ tv» των Σερρών,  με τη Μαρία Νάβαλη στην εκπομπή «2 ώρες μαζί», τον Δεκέμβριο του 2017, στα πλαίσια ομιλίας που διοργάνωσε το Κολέγιο DEI (Θεσσαλονίκη) και το ΚΕΔΗΣ

 

gr=Περί ψυχοθεραπείας: [1] Τι είναι ψυχοθεραπεία

Συνέντευξη (ΜΕΡΟΣ 1ο) στο κανάλι «ΔΙΚΤΥΟ tv» των Σερρών,  με τη Μαρία Νάβαλη στην εκπομπή «2 ώρες μαζί», τον Δεκέμβριο του 2017, στα πλαίσια ομιλίας που διοργάνωσε το Κολέγιο DEI (Θεσσαλονίκη) και το ΚΕΔΗΣ

 

vid=all languages=The «music» in the verses of a Pushkin’s poem

ENGLISH (για Ελληνικά βλ. παρακάτω):

The “music” in the verses of a Pushkin’s poem

A recorded Alexandre Pushkin’s poem with  images. This video was used in a presentation on (a) Pushkin’s works, and (b) the idea that the inherent «music» in the verses of a poem in its original language, can never be maintained in any translation of the poem.

The video was played to people who mostly did NOT understand Russian, inviting them to concentrate on the sound of the verses in an unknown for them language. 

The core of this concept is that the poet invests his verses with meaning directly «into» the framework of the words of his language.

This happens already from the primary phase in which the poet has only a very vague sense of what she is going to compose.

And since poetry does not care for the logical connections that are necessary in any narrative, the words making up the verses carry the emotional charge and the pulse of the poet’s deepest inner universe.

This primordial connection of the words (that are produced on the level of our highest mental functions) with the direct emotions (that exist on the primary non conscious layers of our existence), is one of the most fundamental features of poetry.

This connection is what transforms a text into a “poem” and is directly sensed only in the original language of any poem.

And when a poem is translated, this connection is inevitably almost completely lost.

So, this video is left WITHOUT any translation and subtitles. Let us enjoy listening to it as a chance to get on the level of our basic emotions, beyond our usual mental concern on “what is the meaning of the poem”. Let us enjoy listening to it by kepping inactive our mental part (at least those of us who do not understand Russian), getting in an emotional contact with the primary music of the verses of a poem by this miraculous poet, named Alexandre Pushkin.

______________

The web page from which i downloaded the recording is:    

https://audioknigi.club/pushkin-aleksandr-stihiakt

and the images used are free downloadable material from the internet.

______________________________

Η μουσική των στίχων πέρα από το νόημα των λέξεων σε ένα ποίημα του Πούσκιν

Στο βίντεο αυτό υπάρχει ηχογραφημένο από Ρώσο ηθοποιό και ΜΟΝΟ στα Ρώσικα ένα ποίημα του «Μότσαρτ» της Ρώσικης ποίησης, Αλεξάντρ Πούσκιν.

Με αφορμή την τελευταία φετινή παρουσίαση στο ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ 5, με θέμα τον «ήχο» της ποίησης του Πούσκιν, σκέφτηκα τα παρακάτω, για να φτιάξω αυτό το βίντεο – εμπνευσμένος επίσης από τις υπέροχες, μονάκριβες συναντήσεις στο 5, της ομάδας “Στα μυστικά μονοπάτια της ποίησης”.

Ο ποιητής γεννά τα νοήματα των στίχων του, απευθείας μέσα στο πλαίσιο και το σχήμα των λέξεων της γλώσσας του. Αυτό συμβαίνει ήδη από το πρωταρχικό στάδιο, στο οποίο, ό,τι θέλει να πει, είναι μία αδιαμόρφωτη ακόμη αίσθηση.

Κι επειδή η ποίηση δεν νοιάζεται για τη λογική της αφήγησης, οι λέξεις των στίχων φέρουν εντονότατη τη συγκινησιακή φόρτιση και τον παλμό εκείνου του αχανούς «εν τω βάθει» κόσμου του ποιητή.

Αυτή η πρωταρχική σχέση λέξεων (που είναι προϊόν ανώτερων νοητικών λειτουργιών) και άμεσης συγκίνησης (που ανήκει στα πρωτογενή και μη νοητικά – συνειδητά στρώματα της ύπαρξής μας), είναι κατ’ εμέ το κύριο γνώρισμα της ποίησης.

Είναι αυτό που κάνει ένα κείμενο «ποίημα» και αμεσότατα φανερή μόνο στην αρχική γλώσσα στην οποία γράφτηκε το ποίημα.

Στις  μεταφράσεις του, αυτή η σχέση χάνεται αναπόφευκτα σε τεράστιο βαθμό.

Έτσι, άφησα αυτό το βίντεο ΧΩΡΙΣ υπότιτλους και ΧΩΡΙΣ

μετάφραση.

Ώστε να κινηθεί στον χώρο των αισθημάτων, πέρα από το σύνηθες “τι θέλει να πει ο ποιητής”.

Ώστε να μείνει ήσυχος ο νους, και να απολαύσουμε (όσοι δεν ξέρουμε Ρώσικα) μόνο την πρωτογενή μουσική των στίχων ενός ποιήματος του παιδιού-θαύμα της Ρώσικης ποίησης.

Ή έστω, για να δούμε αν στην φρικώδη καταναλωτική ατμόσφαιρα των καιρών, μας έμεινε ακόμη στοιχειωδώς η ικανότητα να συνδεόμαστε με τα αισθήματα χωρίς να τα τετραγωνίζουμε με το νου και τη λογική μας και χωρίς να υπολογίζουμε πόσο κάνουν και “σε τι θα μας φανούν χρήσιμα”…

_________________

event= https://www.facebook.com/events/403661873447539/

Τρίτη, 12 Ιουνίου, ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ 5, /ώρα 20.00, ελεύθερη είσοδος, Σκρα 12 – Θεσσαλονίκη

________________

Η ιστοσελίδα από την οποία πήρα την ηχογράφηση είναι

https://audioknigi.club/pushkin-aleksandr-stihiakt

ενώ οι εικόνες είναι ελεύθερα διαθέσιμο στο διαδίκτυο οπτικό υλικό

 

vid=gr=Ζούμε τυλιγμένοι στο Βλέμμα των Άλλων..

Απόσπασμα από την ομιλία μου «Ποιος είσαι; Τι είσαι; – Αυταπάτες ερώτων και μοναξιάς», στις 23 Μαϊου 2018, στο Κολέγιο DEI.

 

vid=gr=Περί μοναξιάς και μοναδικότητας

Ένα βίντεο για το πώς σχετίζεται η μοναδικότητά μας, λόγω φυσικής και ψυχολογικής κατασκευής μας, με το δεδομένο της υπαρξιακής μας μοναξιάς – ένα δεδομένο που ενίοτε μας φέρνει σε απόγνωση, με αποτέλεσμα να ορμούμε λυσσαλέα στον Άλλον, στον όποιον Άλλον, για να μας «σώσει»….

Η μουσική είναι από παλαιότερή μου σύνθεση

________

Με αφορμή την ομιλία μου, την Τετάρτη 23 Μαϊου, 19.00, στο αμφιθέατρο του Κολεγίου DEI (Εθν Αμύνης 9, Θεσ/νίκη):

«ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ; ΤΙ ΕΙΣΑΙ; – ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΕΡΩΤΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

event= https://www.facebook.com/events/369487736871663/

 

Live vid=gr=“Τα αιρετικά”-[3] Γιατί ερωτεύομαι εσένα κι όχι κάποιον άλλον; – η υπόθεση του “κομφετί”

 

UPLOADED= Μάης 2018 στο Fb. LINK to Fb: https://www.facebook.com/100010682622827/videos/586100378422711/?id=100010682622827

vid=gr=Δουλεύοντας με τη διαδικασία της αλλαγής στους Οργανισμούς και το coaching

Ο χώρος των Οργανισμών και των επιχειρήσεων είναι ένα συναρπαστικό πεδίο, στη δυναμική του οποίου αλληλεπιδρούν πάρα πολλά στοιχεία σχετικά τόσο με το άτομο όσο και με την ομάδα.

Στις τελευταίες δεκαετίες συνέβησαν θεαματικές εξελίξεις στη θεώρηση της ίδιας της έννοιας της εργασίας, στην αντίληψη των επιχειρησιακών στόχων και των τρόπων επίτευξής τους, στην υπόσταση των Οργανισμών, στον ρόλο των εργαζομένων και της ιεραρχίας.

Το αποτέλεσμα είναι ότι αναδύθηκαν πλέον σαφώς οι ανάγκες μεθοδευμένης μελέτης και καλά σχεδιασμένων παρεμβάσεων τόσο στη ζωή των Οργανισμών και των επιχειρήσεων, όσο και στον τρόπο λειτουργίας των εργαζομένων – είτε αναφερόμαστε σε στελέχη είτε σε υπαλλήλους.   

Οι τρόποι προσέγγισης και κάλυψης αυτών των αναγκών είναι πολλοί, και συνήθως συνδυάζουν πολλά στοιχεία από διάφορα πεδία γνώσης, με την ψυχολογία να κατέχει κεντρική θέση ανάμεσά τους.

Ταυτόχρονα όμως, το σχήμα και τα όρια του ρόλου των ανθρώπων που αναλαμβάνουν να δουλέψουν σε αυτές τις κατευθύνσεις, δεν είναι ακόμη αρκετά σαφή. Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και στις προϋποθέσεις γνώσης και εκπαίδευσής τους, αφού θα ασχοληθούν τόσο με άτομα όσο και με ομάδες.

Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι όσο πιο υπεύθυνα και συστηματικά είναι κάποιος προετοιμασμένος γι’ αυτήν την τόσο ιδιαίτερα απαιτητική κατεύθυνση δουλειάς, τόσο αυξάνει τις πιθανότητες της αποτελεσματικότητάς του σε έναν χώρο με πολλές ακόμη θολές περιοχές.

Η όλη σκέψη που χαρακτηρίζει την προσέγγιση Gestalt παρέχει εξαιρετικά γερά θεμέλια και μία ευρύτατη παλέτα εργαλείων για κάποιον που θέλει να μελετήσει τον χώρο των Οργανισμών και των επιχειρήσεων και να δουλέψει με τις τόσο ιδιότυπες ανάγκες του.

Η σημερινή εισήγηση, είναι μια πρώτη και πολύ γενική ξενάγηση σε κάποιους από τους κεντρικούς άξονες της προσέγγισης Gestalt στον χώρο της εργασίας.

 

vid=gr=Ο βάτραχος που επέμενε να περιμένει ένα ξεχασμένο φιλί

Βίντεο που χρησιμοποίησα στην ομιλία μου στον ΙΑΝΟ (Απρίλης 2018) στα πλαίσια των εκδηλώσεων ΑΛΥΣΙΔΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, που συνδιοργανώνουν το βιβλιοπωλείο και το GESTALT FOUNDATION.

Η μουσική είναι από την παλαιότερη σύνθεσή μου «ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ». 

__________________________

Η κεντρική ιδέα αυτών των διαφανειών, αναρτήθηκε στο fb σε 5 «συνέχειες», ως εξής:

 

(1) ΤΟ ΣΤΡΕΒΛΩΜΕΝΟ ΕΙΔΩΛΟ.

Είναι φορές που ήδη από παιδιά εισπράττουμε από το περιβάλλον κάποιες αντανακλάσεις μας, οι οποίες μας δείχνουν άσχημους, πολύ άσχημους. Σαν να κοιταζόμαστε σε δωμάτιο με παραμορφωτικού = ς καθρέφτες και βγαίνοντας, να διαπιστώνουμε με τρόμο ότι γίναμε όπως τα στρεβλωμένα είδωλά μας. Συχνά, αυτές οι αντανακλάσεις σφραγίζουν ανεξίτηλα και βαραίνουν ολόκληρο το είναι μας. Σαν κατάρα.

Κι εμείς φτάνουμε να νιώθουμε άσχημοι βάτραχοι. Καταδικασμένοι να περιμένουμε έναν όμορφο Άλλον να μας φιλήσει και να εξαφανιστούν από πάνω μας αυτές οι επένθετες αντανακλάσεις ασχήμιας. ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΕΤΣΙ; Μπορεί ένα φιλί να μας σώσει, ιδιαίτερα όταν έχουμε μάθει να εξαρτόμαστε ολοκληρωτικά και  αποκλειστικά από αυτό; Τι συμβαίνει και καταδικαζόμαστε σε μια εικόνα που μας “φόρεσαν” και τι μας εμποδίζει να την αποτινάξουμε θεωρώντας ότι είμαστε ανίκανοι να πληρώσουμε το ανάλογο κόστος;  (Συνεχίζεται…)

 

(2) ΘΥΜΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΙΣΜΟΣ. Όταν νιώθουμε άσχημοι γιατί δεχτήκαμε βίαια κάποιες άσχημες αντανακλάσεις που έστειλε ως κατάρα το περιβάλλον επάνω μας, γινόμαστε σαν τον πρίγκιπα που μεταμορφώθηκε σε βάτραχο. Το λογικά αναμενόμενο θα ήταν ο βάτραχος να είναι πολύ ταλαίπωρος και καημένος, επιζητώντας απεγνωσμένα το φιλί μιας πριγκίπισσας για να του πάρει την ασχήμια.

Όμως, καθώς ο μύθος αναπτύχθηκε στον χρόνο, παρουσιάστηκαν διάφορες εκδοχές της μορφής του βάτραχου, ο οποίος εμφανίζεται να είναι μάγκας, θρασύς, αποπλανητικός, χειριστικός. Πράγματι, όταν νιώθουμε μονίμως θύματα, γινόμαστε συχνά χειριστικοί και παντελώς ανίκανοι να σχετιστούμε, αφού ο βαθύτερος σκοπός μας είναι να  παρασύρουμε τους Άλλους στο δικό μας σενάριο θυματοποίησης και όχι να σχετιστούμε πραγματικά μαζί τους. Ο σκοπός του βατράχου που καταφέρνει την πριγκίπισσα να τον φιλήσει, είναι η δική του μεταμόρφωση – κάτι που δεν σημαίνει αναγκαία ότι “αγαπά” την πριγκίπισσα ή ότι  νοιάζεται γι’ αυτήν. (Συνεχίζεται…)

 

(3) ΤΟ ΣΕΞ ΚΑΙ Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ. Ο βάτραχος βρίσκει τη χαμένη χρυσή μπάλα της πριγκίπισσας και της την επιστρέφει. Μετά, της ζητά να εκπληρώσει την υπόσχεσή της και να τον φιλήσει (στον αρχικό μύθο, ζητά να τον αφήσει ένα βράδυ να κοιμηθεί στο κρεβάτι της). Η πριγκίπισσα πάει να τη γλυτώσει και να αθετήσει την υπόσχεσή της. Όμως ο πατέρας βασιλιάς παρεμβαίνει. Της επισημαίνει τη σημασία της συνέπειας, η πριγκίπισσα πείθεται και φιλά τον βάτραχο.

Άραγε η πριγκίπισσα πείστηκε στ’ αλήθεια; Μήπως απλώς φοβήθηκε; Και τι θα γινόταν αν πήγαινε κόντρα στον πατέρα; Στο παραμύθι, βέβαια, όλα καλά, γιατί ο βάτραχος γίνεται ένας πρίγκιπας να, ίσαμε κει πάνω. Ο βασιλιάς, ο τέως βάτραχος και πριγκίπισσα, όλοι, είναι ευχαριστημένοι. Στη ζωή όμως; Οι βάτραχοι μεταμορφώνονται; Πώς άραγε τοποθετούνται τα θέματα συνέπειας  και πότε η ανάληψη μιας ευθύνης είναι ουσιαστική ευθύνη ή προϊόν φόβου; (Συνεχίζεται…)

 

(4) ΣΕΞ ΚΑΙ ΠΡΙΓΚΙΠΕΣ ΜΕΤΑΛΛΑΞΕΙΣ. Στον μύθο του βάτραχου – πρίγκιπα, μία από τις τόσο πολλές προσεγγίσεις κατανόησης που εμπνέει, είναι και η κατεύθυνση με άξονα τη σεξουαλικότητα των ηρώων. Ο άσχημος βάτραχος μπορεί να είναι, για την πριγκίπισσα, η εξελισσόμενη προς ενηλικίωση σεξουαλικότητά της, απαγορευμένη στο γονεϊκό “βασιλικό” περιβάλλον, συνδυασμένη με ασχήμια και αηδία.

Η πριγκίπισσα ώς τώρα έπαιζε αθώα, ακίνδυνα και ανώδυνα με την παιδική της σεξουαλικότητα, που μάλλον συμβολίζεται στη χρυσή της μπάλα – ώσπου τη χάνει μεγαλώνοντας. Ο βάτραχος, στην ουσία, της επιστρέφει την παιδική της σεξουαλικότητα. Μεταμορφώνεται κι αυτός σε ακίνδυνο ιδανικό πρίγκιπα, όλα είναι αγνά και πανέμορφα. Ο γονιός βασιλιάς ικανοποιημένος, που η πριγκίπισσα παρέμεινε αθώα κόρη-παιδί.

Η πριγκίπισσα όμως; Μήπως παραμένει απομακρυσμένη από την ενήλικη σεξουαλικότητά της, την οποία φοβόταν, τόσο ως κάτι καινούριο όσο και ως μία παραβίαση της γονεϊκής εντολής να παραμείνει κόρη-παιδί και να μη γίνει γυναίκα;

Και ο βάτραχος; Πόσο άραγε στην ασχήμια του συμβολιζόταν η δική του αίσθηση για τη δική του σεξουαλικότητα, όπως κάποτε την εισέπραξε κι αυτός; Και πόσο την ξεπουλά όταν μεταμορφώνεται σε πρίγκιπα γιατί η κατάρα του ήταν ότι κάποιες όψεις της χαρακτηρίστηκαν από το περιβάλλον ως άσχημες και ένοχες;

Σημειωτέον ότι σε κάποιες εκδοχές της μορφής του, ο βάτραχος εμφανίζεται άγρια και τρομακτικά σαγηνευτικός! Θα έλεγε κάποιος ότι μάλλον θέλει να σαγηνέψει την πριγκίπισσα, να την αποπλανήσει και να την εισάγει στον δικό του κόσμο, παρά να εξαγνιστεί ο ίδιος στην πριγκιπική του μετάλλαξη, σκοτώνοντας όμως έτσι την ουσιαστική και καθόλου, μα καθόλου πριγκιπική του φύση. (Συνεχίζεται…)

 

(5) ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ, ΑΠΟΔΟΧΗ, ΕΝΑ ΕΝΗΛΙΚΟ ΤΕΛΟΣ. Όταν η πριγκίπισσα φιλά τον βάτραχο κι αυτός μεταμορφώνεται σε πρίγκιπα, είναι κάτι που συμβαίνει στα παραμύθια. Στη ζωή, όσες πριγκίπισσες ή πρίγκιπες και να καταφέρουμε να πείσουμε να μας φιλήσουν ΔΕΝ πρόκειται να αλλάξουμε ποτέ.

Είναι έτσι η κατασκευή μας υλικά και ψυχικά, καθώς και ο τρόπος που χτίζεται η εμπειρία και η αυτοσυναίσθησή μας, που ΚΑΝΕΙΣ άλλος, ποτέ, δεν μπορεί να μας λυτρώσει από τα τραύματά μας. Μόνο εμείς οι ίδιοι μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά της αποδοχής της ολόκληρής μας ύπαρξης και της ιστορίας μας (την αποδοχή, ΟΧΙ την εξάλειψη των επώδυνων κόμβων τους).

Αν εστιαστούμε τώρα στον άξονα της σεξουαλικότητας, σε ένα άλλο, ΕΝΗΛΙΚΑ ΙΔΑΝΙΚΟ ΤΕΛΟΣ του μύθου, θα λέγαμε ότι πρώτα-πρώτα ο βάτραχος αποδέχεται τη σεξουαλικότητά του, όποια κι αν είναι και όπως και αν χαρακτηρίζεται. ΔΕΝ ζητά το φιλί για να μεταμορφωθεί αλλά για το ίδιο το φιλί, καθώς επιζητεί να εισάγει στον κόσμο του και κάποιον Άλλον, για να σχετιστεί και όχι μόνο για να αποπλανήσει.

Η δε πριγκίπισσα, τον φιλά γιατί ΟΝΤΩΣ θέλει να τον φιλήσει, να ανακαλύψει την ενήλικη σεξουαλικότητά της και να ξεπεράσει τον φόβο της δυσαρέσκειας του πατέρα – βασιλιά που την προτιμούσε κόρη κι όχι αυτόνομη γυναίκα. Έτσι, θα ανακάλυπτε μέσα της τα ΔΙΚΑ ΤΗΣ σκοτεινά κομμάτια – με τη λογική ότι η Κοκκινοσκουφίτσα μεταμορφώνεται σε λύκαινα, αντί να πεθαίνει ο “κακός” λύκος…

Κοντολογίς, ο βάτραχος χρειάζεται την “καθαρότητα” της νέας κοπέλας για να εμπλουτίσει, να ολοκληρώσει τη δική του σεξουαλικότητα ΚΑΙ, για τον ΙΔΙΟ ακριβώς λόγο, η πριγκίπισσα επίσης χρειάζεται το αντίθετο, τη “βρωμιά” του βάτραχου.

Στην ανατροπή αυτού του ΕΝΗΛΙΚΑ ΙΔΑΝΙΚΟΥ ΤΕΛΟΥΣ, οι δυο τους αλληλοσυμπληρώνονται και ο ένας συμβάλλει στην ολοκλήρωση του άλλου. Δεν είναι κάποιο happy-end, αλλά απλά η αρχή μιας έντιμης συμπόρευσης – κι όπου βγει…   

Κάτι πολύ κοντά στην ανατροπή του κλασικού μύθου, γίνεται στην κυριολεκτικά εκπληκτική ταινία “ΣΡΕΚ”, όπου αποδεικνύεται ότι η πριγκίπισσα είχε κι αυτή μέσα της κάτι μη-ανθρώπινο (μη αποδεκτό), το οποίο τελικά αποδέχεται, πετά τη μάσκα της όμορφης πριγκίπισσας και μεταμορφώνεται στον αληθινό της εαυτό προκειμένου να σχετιστεί ουσιαστικά και βαθιά με το μη ανθρώπινο τέρας Σρεκ.

Η πριγκίπισσα γίνεται ΑΥΤΗ βάτραχος… Ανάλογα, ο λύκος δεν πεθαίνει, κι Κοκκινοσκουφίτσα μεταμορφώνεται σε λύκαινα…

 

 

Ευχή για την ΚΥΡΙΑΚΗ που είθισται να λέγεται «του ΠΑΣΧΑ»

ΕΥΧΟΜΑΙ να μαθαίνουμε τη δεξιοτεχνία που χρειάζεται για να συνταιριάζουμε όμορφα και παθιασμένα, χωρίς περιττές ενοχές, την ιερότητα του ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ αυτής της ειδικής Κυριακής με την ιερότητα του καλέσματος της γιορτής της ΑΝΟΙΞΗΣ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΑ μας – κατά πώς ηχεί ανοιξιάτικα από την Flor Armango η λέξη “SANDUNGA” του ισθμού του Tehuantepec της πολιτείας Oaxaca στο Μεξικό (Sandunga είναι το όνομα του άτυπου εθνικού ύμνου εκείνης της περιοχής, είναι ένα γρήγορο βαλς και η λέξη συνήθως σημαίνει ευγνωμοσύνη, χάρι, πνεύμα, κομψότητα, καλαισθησία, γοητεία)  

vid=gr=ο ΠΕΤΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ για τις ΕΙΚΟΝΕΣ των «ΣΗΜΕΙΩΣΕΩΝ»

Ο συγγραφέας  λέει λίγα λόγια για τη λογική με την οποία φτιάχτηκαν οι εικόνες του βιβλίου  – Κολέγιο DEI, Μάρτιος 2018

 

vid=gr=ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΕΛΙΟΣ στις “ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ”

 

Ο συγγραφέας, υπεύθυνος των εκδόσεων ΤΥΡΦΗ και επιμελητής κειμένων ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΕΛΙΟΣ μιλά για τις «ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ» από τη σκοπιά του επιμελητή της γλώσσας και των κειμένων της έκδοσης – Κολέγιο DEI, Μάρτιος 2018